Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

" Η ευγένεια πάντα σκλαβώνει.Η ευγένεια με την καλοσύνη μαζί σε κάνουν αθάνατο.Αυτό είναι το μυστικό της αθανασίας!!!!!!"

Σόφη Λύσσαρη
copyright
18-11-17

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΕ ΟΥΣΙΑ

"Επαναστάτης είναι για μένα εκείνος που δε βολεύεται μέσα σε συστήματα και καταστάσεις Δεν εξυπηρετεί τα προσωπικά συμφέροντά του και δε παίρνει μισθό για να εκφράσει το επαναστατικό του πνεύμα.
Η επανάσταση δίνει ηθική ικανοποίηση κι όχι υλική. Άρα όποιος εκπροσωπεί άλλους επαναστάτες και αμείβεται είναι υποκριτής και μούφας.

Μην επιτρέπετε σε κανέναν ηγέτη να σας πιπιλά το μυαλό ότι αμείβεται για να τρέχει για όλα τα δικά σας επαναστατικά πιστεύω. Ο αληθινός επαναστάτης παραμένει φτωχός και σε πολλές περιπτώσεις ανώνυμος. Ο αληθινός επαναστάτης δεν αναφέρειται σε λίστες και βιβλία.Ο αλιθινός επαναστάτης είναι εκείνος που πέρασε έξω από τη Βουλή των Ελλήνων, ενιωσε ρίγος κι έβαλε το χέρι στην τσέπη να μετρήσει τα λιγοστά ευρώ του. Ο αληθινός επαναστάτης δεν είναι πολιτικός, ενώ ασκεί πολιτική ήθους.


Ο αληθινός επαναστάτης δε λέγεται ήρωας,γιατί τον τίτλο του ήρωα τον κλέβουν πάντα άλλοι. Ο αληθινός επαναστάτης έχει την τέχνη μέσα του κι όχι την αντιποιητική συμπεριφορά.Ο αληθινός επαναστάτης πεθαίνει για ιδανικά. Δε θέλει στεφάνια.Δε θέλει μνημόσυνα. Δε θέλει πανηγύρια.Ο αληθινός επαναστάτης θέλει επανάσταση ποιοτική δίχως όφελος.".

Σόφη Λύσσαρη 17-11-17

Μόνιμο, περιστασιακό ή τίποτα

"Εμείς αποφασίζουμε με τη συμπεριφορά μας πότε θα είμαστε μόνιμοι ή περιστασιακοί στη ζωή κάποιου άλλου.Πρέπει να παλέψουμε να δείξουμε τι θέλουμε. Όταν δείξουμε τι θέλουμε και δε γίνει αντιληπτό,η καλύτερη επιλογή είναι το τίποτα. Χρειαζεται αμοιβαία προσπάθεια για το μόνιμο. Το τίποτα,αναγκαστικά γίνεται αμοιβαίο, όταν η κάθε προσπάθεια έστω και για το περιστασιακό είναι εμπράκτως μονόπλευρη."

Σόφη Λύσσαρη
copyright 17-11-17
καθ.δημιουργικής γραφής

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Έκφραση
Λύτρωση
Ευχαρίστηση
Υπευθυνότητα
Θάρρος
Εκτόνωση
Ροή
Ισορροπία
Ανδρεία


Σόφη Λύσσαρη
κατηγορία: ακροστιχίδα
16-11-17

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΕ ΜΑΦΙΟΖΟ

Δεν ήταν κοριτσάκι η Λίζα παρά τα δεκαεννιά της έτη. Φαινόταν όμως μεγαλύτερη από την ηλικία της. Ατίθαση, παιχνιδιάρα, δυναμική και μοιραία! Περπατούσε στη Νέα Υόρκη και τη σταματούσαν στο δρόμο δίνοντας κάρτες για να μπει στο χώρο του μόντελιγκ για διαφημιστικά στην τηλεόραση ή στην πορνογραφία. Έσχιζε τις κάρτες επιδεικτικά μπροστά στους ατζέντηδες. Δεν την ενδιέφεραν αυτά Ένιωθε λες κι έπρεπε με το κορμί της να αποδείξει κάτι, ενώ εκείνη είχε πυγμή και πνεύμα. Πνεύμα θα πουλούσε αν χρειαζόταν κι όχι σάρκα. Την εκνεύριζαν αυτά.

Τα μαλλιά της ήταν κατάμαυρα και μακριά μέχρι τη μέση. Όλοι τη ρωτούσαν αν φορά τρέσα. Το σιτόχρουν δέρμα και τα καστανοπράσινα μάτια της σε συνδυασμό με το κατάμαυρο μαλλί της έδιναν ένα αποτέλεσμα εξωτικό κι ιδιαίτερο. Δεν πίστευαν ότι ήταν Ελληνίδα. Έμοιαζε περισσότερο με Ανατολίτισσα ή κάτι απροσδιόριστο. Είχε πολλές προτάσεις, αλλά δεν την ενδιέφερε μία σχέση. Δεν την ενδιέφερε το σεξ.

Ήταν πάντα αεράτη και άνετη με τους άντρες παρόλο που δεν είχε κάνει σεξ με κάποιον μέχρι τότε. Δεν ήταν όμως ντροπαλή στην επικοινωνία μαζί τους. Το πρόβλημα θα το είχε αν βρισκόταν μόνη της με έναν άντρα σε κάποιο δωμάτιο, κάτι που δεν επιδίωξε και προτίμησε να μείνει αγνή από επιλογή.

Ένα βράδυ, ενώ δειπνούσε σε ένα ακριβό εστιατόριο με άλλες φίλες, παρατήρησε πως ένας άντρας δεν είχε πάρει τα μάτια του από πάνω της, Ήταν όμορφος, μελαμψός στο δέρμα, καρέ μαλλί μέχρι τον ώμο, κουστούμι, πούρο, ακριβό ρολόι και πόρνες πολυτελείας στο τραπέζι του. Πίσω του στέκονταν τρεις τεράστιοι άντρες, οι οποίοι έκαναν μπαμ πως ήταν μπράβοι του.

Δεν έδωσε σημασία. «Γυναικάς!» σκέφτηκε και χαμογέλασε.

Κάποια στιγμή σηκώθηκε από το τραπέζι της για να κατευθυνθεί στις γυναικείες τουαλέτες. Πέρασε δίπλα του.

Ξαφνικά, εκείνος την τράβηξε από το χέρι και την ακινητοποίησε. Δε φοβήθηκε η Λίζα. Τον κοίταξε έντονα στα μάτια και τον χαστούκισε με το άλλο χέρι της.

Όλοι πάγωσαν. Οι μπράβοι έβγαλαν όπλα μπροστά σε όλους. Μάλλον έτσι είχαν μάθει. Μόλις κάποιος ενοχλούσε το αφεντικό έμπαιναν στον αυτόματο πιλότο!

Η Λίζα απευθύνθηκε σε κείνους με ύφος γενναίο και βλέμμα τολμηρό.

« Βγάζετε όπλα σε μια γυναίκα που υπερασπίζεται την τιμή και την αξιοπρέπειά της; Ντροπή. Ρίξτε λοιπόν. Εδώ είμαι! Κι αν έπρεπε να χαστουκίσω πάλι τον ίδιο άντρα για τον ίδιο λόγο θα το έκανα. Τι περιμένετε; Περιμένετε εντολή από το αφεντικο;»

Έστρεψε τα μάτια της σ’ εκείνον..

«Δώσε εντολή να με πυροβολήσουν. Δε φοβάμαι κανέναν. Είμαι Ελληνίδα κι έχω μάθει να μη με αγγίζει κανένας άντρας αν δε το επιτρέπω εγώ. Κατάλαβες;»

Ο μαφιόζος έκανε νόημα στους μπράβους να κρύψουν τα όπλα. Όλοι παρακολουθούσαν σιωπηλοί τη σκηνή σα θεατές σε ταινία!

«Συγγνώμη. Δε θα ήθελα να χάσω μια τέτοια γυναίκα. Θα μπορούσα να επανορθώσω με ένα δείπνο;» σχολίασε

«Όχι» απάντησε κοφτά εκείνη «Μου επιτρέπεις τώρα να αποχωρήσω ,γιατί έχω μία δουλίτσα.»

«Τι δουλίτσα;» ρώτησε εκείνος γεμάτος απορία

«Επειδή είμαι πάντα πολύ ειλικρινής θα σου πω και θα γελάσεις. Κατουριέμαι!»

Ο μαφιόζος έσκασε στα γέλια.

« Θα μάθω ποια είσαι... » μουρμούρισε.


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 14-11-17
σύντομη ιστορία/μυστήριο,σατιρικό

Ο φόβος είναι ένοχος

Ένοχος είναι αυτός που αρνείται όσα λαχταρά.Τα κρύβει μόνο μέσα του. Δε θέλει να τα βλέπει. Ό,τι κι αν κάνει είναι πάντα εκεί όμως,γιατί πάντα υπήρχαν εκεί.
Φοβάται ο άνθρωπος σα ξαναθυμηθεί;
Φοβάται ο άνθρωπος το δρόμο με τ' αδιέξοδο; Ο φόβος αυτός αλλάζει κάτι; Σβήνει μνήμες; Σβήνει στιγμές; Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να αρνείται να δει αυτά που λαχταρα; Γιατί να φοβάται; Εγώ δε φοβήθηκα ποτε. Δεν αρνήθηκα ποτέ και θέλω να τα δω όλα.

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
copyright 15-11-17

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Στέφανος:
(ακατάλληλο)

Όταν την είδα μπροστά μου έλαμψα ολόκληρος! Δε το περίμενα! Ήταν λες κι έβλεπα ένα δικό μου άνθρωπο! Την ένιωθα δικό μου άνθρωπο, άσχετα από τη συμπεριφορά μου μέχρι τότε απέναντί της. Ένιωθα αγάπη κι εκτίμηση γι’ αυτήν. Πρώτη φορά της το είπα εκείνο το βράδυ.

Με άγγιξε με αγάπη στην πλάτη και στον ώμο. Με χάιδεψε διακριτικά κι ένιωσα ανατριχίλα. Η δική μου συμπεριφορά της έδωσε αφορμή για να χαμογελάσει, να χορέψει, να εκτονωθεί. Μα όταν είπε πως θα φύγει, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω. Την ήθελα! Μίλησα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν είχα κάνει τόσο καιρό. Ξεκάθαρα της είπα να πάει να γαμηθεί κι ότι την ήθελα γυμνή στο κρεβάτι μου.

Χαμογέλασε! Αυτό ήθελε να ακούσει ίσως λίγο πιο ευγενικά. Είχε μία διαστροφή κι εκείνη! Μάλλον περίμενε μία στιγμή θάρρους από μένα. Μάλλον την ερέθισε η αποφασιστικότητά μου. Την ερέθισε η αρρενωπότητά μου. Την ερέθισε η διεκδίκηση! Δε μπορούμε να έχουμε κάτι αν δε το ζητήσουμε τελικά. Χρειάζεται ρίσκο στη ζωή και τόλμη.

Την ερέθιζε λοιπόν η τόλμη, η γενναία συμπεριφορά, η αποφασιστικότητα, χαρακτηριστικά δηλαδή ενός πολεμιστή. Αυτή η συμπεριφορά σε συνδυασμό με την εκφραστικότητα, το χιούμορ και την ευγένεια ήταν τα κουμπιά της. Έχυνε ο εγκέφαλός της έτσι. Με ήθελε θαρραλέο και δυνατό. Δε με ήθελε σιωπηλό κι εγωιστή.Εκείνο το βράδυ το κατάλαβα.

Τόσο απλά ήταν τα πράγματα κι εγώ τα έκανα όλα περίπλοκα. Ήταν μια γυναίκα που με ποθούσε και δεν της προσέφερα συναισθηματική ασφάλεια κι εμπιστοσύνη.Δεν έκανε σεξ αυτή η γυναίκα έτσι απλά.Ήταν επιλεκτική.Δε την απασχολούσε το αντρικό στοιχείο γενικά.Μπορούσε να ζήσει και αγάμητη.

Πολλές φορές με τη συμπεριφορά μου την πάγωνα κι έκανε βήματα προς τα πίσω. Έγινε όμως εκείνο το βράδυ τόσο ζεστή, ερωτική κι απελευθερωμένη σε σημείο που να πιστεύω πως ζω όνειρο. Δε μπορεί! Ήμουν σε μια όαση! Δε το ζούσα αυτό! Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τόσο πολύ με ποθούσε και το κρατούσε μέσα της! Πώς άντεχε αλήθεια τόσο καιρό;

Ντρεπόταν κι έκλεινε τα μάτια. Μα ένιωθε κάθε ανάσα,ψίθυρο και άγγιγμά μου.Ταξίδευε μέσα από τα κορμιά μας. Είχε μεταμορφωθεί σε μια άλλη γυναίκα! Ήταν λες κι είχα στα χέρια μου το φεγγάρι, τη θάλασσα, κάτι μαγικό, εξωτικά μη γήινο … Ήταν ένα εξωτικό χαρμάνι αισθήσεων με μυρουδιά άγριου γιασεμιού, αλμύρας και φρούτων του πάθους.

Ένιωσα ταυτόχρονα μία γυναίκα τίγρη να κάνει ερωτικά παιχνίδια με έναν άντρα λύκο! Κι εκείνη ζήτησε να δει τα όριά της μαζί μου. Δεν ήθελε να σταματήσω! Ήθελε να χορτάσει την έννοια άντρας μέσα από μένα! Ήθελε να απελευθερώσει όλο το φως και το σκοτάδι της μόνο μαζί μου.

Γιατί μαζί μου; Δε το καταλάβαινα.Είχε πάθος για μένα κι ένιωθε αυτά που δε μπορούσα να κατανοήσω μέχρι τότε. Με λάτρευε κι αποφασισμένη αφέθηκε σε μένα. Δεν είχε αφήσει τον εαυτό της τόσο ελεύθερο μέχρι τότε.Εμένα περίμενε για να αφεθεί τελικά.Με είχε επιλέξει απ' όλους.

Έπρεπε όμως ως άντρας να είχα ασχοληθεί με τα ερωτικά της κουμπιά. Έπρεπε να είμαι τρυφερός. Έπρεπε να είμαι εκφραστικός κι όχι απόμακρος.Αυτά δε τα είχα κάνει μέχρι τότε.

Όταν ανέλαβα το ρόλο μου σωστά κι αντρίκια την είχα στο κρεβάτι μου και διαπέρασε ένα ρίγος την ψυχή μου! Ήθελε τελικά να έχει το ρόλο της ποθητής γυναίκας κι όχι της γυναίκας που τρέχει για έναν άντρα. Ήταν γλυκιά, πολύ ερωτική και δεν άντεχε να καταπνίγει όλο αυτά που φαντασιωνόταν για μας μέσα από την άρνηση και τη ντροπή.


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 12-11-17
κατηγορία:ερωτικό