Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΞΩΓΗΙΝΗ

Ρωτήσαμε μία εξωγήινη τι θα της λείψει πιο πολύ από τη γη.

"Θα μου λείψουν τα γλυκά και ειδικά η σοκολάτα, το τσιγάρο κι ο καφές!"

 Ρωτήσαμε αν θα της λείψει το σεξ.

"Δεν υπάρχει καλύτερο από το ενεργειακό σεξ. Δεν έχω βέβαια πολλές εμπειρίες,παρά με δύο άντρες."

Συνεχίσαμε τη συνέντευξη.

"Γιατί δε πηγαίνατε με άντρες;''

''Γιατί η κάθε συνουσία αφήνει αποτυπώματα dna και θα αλλοίωνα το dna μου μαζί με το φως μου.Ο ένας άντρας μάλιστα στη γη ήταν εξωγήινος και τον έψαχνα χρόνια. Ήταν ο δικός μου άντρας μέσα στο χρόνο.Με αυτόν το σεξ ήταν απίστευτο, γιατί συνδύαζε το σαρκικό με το ενεργειακό. Μας δόθηκε η ευκαιρία να νιώσουμε αυτή την θεϊκή ένωση, διότι ήμασταν και οι δύο εξωγήινοι αυτή τη φορά στη γη. Σε προηγούμενες ζωές, ήμουν εγώ η γήινη στη ζωή του."

"Η μητρότητα στις εξωγήινες μαζί με γήινο πώς γίνεται;''

" Τα παιδιά μας φυτεύονται στη μήτρα μας. Συνήθως επιλέγουν οι εξωγήινες άντρες γκέι ή παθητικούς σκλάβους για να μη κάνουν σεξ και δανείζονται το σπέρμα τους με τη συμφωνία να τους χαρίσουν ένα παιδί προκειμένου να καλύψουν στην κοινωνία τα σεξουαλικά πιστεύω των αντρών αυτών. Η διαδικασία γίνεται με εξωσωματική γονιμοποίηση ή με ένα χωνί το οποίο τοποθετούν στον κόλπο τους και γίνεται μέσω αυτού η άμεση εκσπερμάτωση την ημερομηνία που θα τους δοθεί. Εγώ το χωνί το βρήκα ως την πιο απλή λύση κι έπιασε το κόλπο! Οι άντρες αυτοί βέβαια αγνοούν πως είναι εξωγήνες οι γυναίκες. Τα παιδιά αυτά γεννιούνται πάντα με καισαρική."

" Η παρθενία σας πώς διακορεύεται;'

'' Με κάποιο αντικείμενο ή δονητή."

"Εξωγήινη σημαίνει άγγελος;''

''Στην περίπτωσή μου, ναι. Κατεβαίνουν όμως κι αρνητικές υπάρξεις."

"Τη γνώση πώς την αποκτήσατε;''

'' Ήταν πάντα μέσα μου. Με διαλογισμό έκανα συνδέσεις με τους δικούς μου. Από το 2013 ήμουν ανεξάρτητη και γνώριζα τι έπρεπε να κάνω. Είχα απευθείας σύνδεση πια. Δε χρειαζόταν να έχω κάποιο GPS κάτω από το δέρμα μου. Αφαιρέθηκε σε αστρικό ταξίδι μου μέσω ονείρου από τους δικούς μου. Έκαναν μια τομή στο αριστερό μου γόνατο, αφαίρεσαν μία μικρή μεταλλική πλάκα κι αμέσως με ψύξη έκλεισαν το τραύμα.''

'' Θα έρθετε πάλι στη γη:''

'' Εγώ όχι. Ούτε ο εξωγήινος άντρας τον οποίο χρόνια προστατεύω.Ήρθα να λύσω ένα σοβαρό ενεργειακό θέμα με αυτό τον άντρα, τον οποίο πάντα ακολουθούσα βέβαια μέσα στο χρόνο.Ήμουν σε αποστολή και διασφάλισα πως θα τον έχω μαζί μου αιώνια μαζί με τους καλούς κι όχι με τους κακούς. Διασφάλισα μια θετική μελλοντική εξέλιξη για την ανθρωπότητα, λόγω κάποιων ενεργειακών σφαλμάτων που έγιναν από εκείνον σε προηγούμενη ζωή του κι ανέλαβα να τα επιλύσω.''

''Όλα αυτά έγιναν από έρωτα, για τον έρωτα, με έρωτα;''

''Φυσικά.''

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:μεταφυσικό/φανταστικό
copyright 13-12-17

ΒΙΤΣΙΟΖΑ ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ

-Tα έμαθες τα νέα με την παιχνιδιάρα και βιτσιόζα άγγελό μας;

-Ti;

-Δε σκότωσε το Διάβολο. Δεν είχε νόημα. Το κακό μελλοντικά αν κατέβει θα προγραμματιστεί από την αρχή μέσω κάποιου άλλου σώματος και φυσικά αυτό θα το αποφασίσει η Βασίλισσα του σκότους, όχι εκείνος.Τον άφησε λοιπόν ελεύθερο από το σώμα του άντρα με ανταλλαγή μια πληροφορία και τον φίλησε κιόλας!

- Τι βιτσιόζα άγγελος!

- Έχει κι άλλο ζουμί η ιστορία. Γούσταρε το λυκάνθρωπο και πήγε μαζί του.Είχε μνήμες και με αυτόν! Tώρα συμβαίνει το εξής. Ο λυκάνθρωπος της στέλνει τηλεπαθητικά ερωτικά μηνύματα για ανωμαλίες κι εκείνη γουστάρει! Ο άντρας δε το καταλαβαίνει. Ο λύκος μέσα του λειτουργεί ανεξάρτητα.

-΄Έλα ρε... Γουστάρει το λυκάνθρωπο;

- Εκείνος να δεις... Θα αναλάμβανε λες αποστολή η άγγελος αν δεν έσωζε και το λύκο εκτός από τον άντρα; Τρελό βίτσιο! Δε φτάνει μόνο αυτό.O λυκάνθρωπος τη θυμήθηκε αμέσως κι έκαναν ανωμαλίες. Πάντα τη γούσταρε και την αγαπούσε.

-Έχει κι άλλο;

-Ναι. Γουστάρει ο Διάβολος πάλι φιλί. Μη σου πω ότι θέλει κι άλλα... Αλλά δε μπορεί να την προσεγγίσει εύκολα. Αφήνει το βασίλειό του και την επισκέφτεται στα όνειρά της . Πάει τον επηρέασε κι αυτόν...

- Οι καλοί τι λένε;

- Τίποτα. Πώς τα κατάφερε έτσι δε ξέρουν! Όλα καλά. Αφού ο άντρας και ο λύκος είναι σώοι και το φως λάμπει της δίνουν το ελεύθερο να το διαχειριστεί. Η αποστολή ήταν επιτυχής!

- Όλα ρε για τον άντρα αυτόν; Πού να ήξερε...

- Μια γυναίκα που αγαπά όλα τα μπορεί φίλε...Διάβολο φιλάει, βουνά και κάμπους ταξιδεύει, θανάτους ανατρέπει και τα βάζει με τον ίδιο το Θεό και το Διάβολο!

- Μόνο μία τα έκανε αυτά ρε. Αυτή η γυναίκα- άγγελος. Μόνο αυτή. Στο Γκίνες λοιπόν.

Σόφη Λύσσαρη
μεταφυσικό/φανταστικό/ερωτικό/ακατάλληλο
copyright 12-12-17

Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΤΗΛΕΜΕΤΑΦΟΡΑ

Υπήρχε πρόβλημα με τη ραδιοφωνικη εκπομπή. Δεν ακουγόταν στον αέρα.Τα πράγματα ήταν απλά για μία παιχνιδιάρα άγγελο, η οποία ήταν ξεκούραστη ενεργειακά εκείνη τη στιγμή.


Μεταφέρθηκε τηλεπαθητικά στο χώρο, στάθηκε πίσω από τον παρουσιαστή, χόρεψε, άκουσε μουσική και ήταν η μοναδική ακροάτρια της εκπομπής! Έφτιαξε και τον ήχο στο ταμπλό του στούντιο για να ακουστεί λιγάκι η εκπομπή προς το τέλος... ΜΙα φύλακας άγγελός όλα τα μπορεί για να μη στεναχωρηθεί ο παρουσιαστής!


Είχε και το κινητό μαζί της κι έστελνε πίσω από την πλάτη του μηνύματα στο τσατ. Πού να 'ξερε ο άντρας ότι τον χάιδεψε κιόλας! Μύριζε όμορφα! Τι σκανδαλιάρα.. Εκείνος απορούσε πώς άκουγε μόνο εκείνη!.... Δεν είχε καταλάβει ποια ήταν... Κρίμα. Mόνο καψόνια της έκανε.


Δε μπορεί όμως... Μια ανατριχίλα την ένιωσε!


Υ.Γ: Εντάξει, έκανε κι άλλες σκανταλιές!


Σόφη Λύσσαρη
copyright 13-12-17
κατηγορία :μεταφυσικό, φανταστικό.

ΓΥΝΑΙΚΑ ΆΓΓΕΛΟΣ

Ήμουν πάντα εκεί. Του μιλούσα, τον σκουντούσα, του σφύριζα, αλλά δε με άκουγε. Κάθε μέρα τον επισκεφτόμουν, ειδικά τις νύχτες.Τον μύριζα, τον άγγιζα, του χάιδευα την πλάτη και τον αγκάλιαζα στεκόμενη πίσω του. Καμία ανταπόκριση. Με έθλιβε όλο αυτό.Πενθούσα, γιατί ενώ ήμουν δίπλα του, δε με ένιωθε.

Υπήρχαν φορές που στεκόμουν μπροστά του. Δε με έβλεπε πάλι. Ήμουν αόρατη κι εκείνος είχε σκοτάδι μέσα του και δε με αντιλαμβανόταν.Με προσπερνούσε κι ακολουθούσα στις μύτες των ποδιών ανάλαφρα κι αέρινα.Τίποτα. Δε μου επιτρεπόταν να τον επισκέφτομαι αρκετή ώρα. Δυο λεπτά. Δύο λεπτά και τριαντα ένα δευτερόλεπτα για την ακρίβεια. Μετά μάτωνε η μύτη μου και κατέρρεα.

Βλέπετε είχα σώμα ανθρώπου κι ενέργεια αγγέλου. Το σώμα δεν άντεχε αυτό το ταξίδι για ώρα. Όμως είχα βρει το σωστό χρόνο για να τον επιβλέπω, να τον προστατεύω και να τον παρηγορώ.

Ήταν ο μόνος άνθρωπος που είχε γεννηθεί χωρίς το φύλακα άγγελό του. Γεννήθηκε αργότερα η φύλακας άγγελός του και τον επέβλεπε εξ αποστάσεως μέχρι να έρθει η στιγμή να τον συναντήσει από κοντά. Αυτή ήμουν εγώ. Υπήρχαν λόγοι σοβαροί που έγινε αυτή η εξαίρεση.

Μια φορά, ενώ έπινε και είχε σκυμμένο το κεφάλι τον χάιδεψα. Με ένιωσε! Έκανε μία κίνηση περίεργη. Κοίταξε απότομα προς τα πίσω! Τι χαρά πήρα! Κοίταξε μέσα στα μάτια μου, ενώ ουσιαστικά δε με έβλεπε! Τι συντονισμός! Χαμογέλασα. Τι κατάρα, να μη μπορεί να δει ο άνθρωπος το φύλακα άγγελό του τη στιγμή που νιώθουν μόνοι και οι δύο...

Ένιωθε μόνος. Το ίδιο κι εγώ. Προσευχόμουν να μάθω σε ποια περιοχή βρίσκεται, αλλά δε καταλάβαινα. Με εμπόδιζαν να βγω στο δρόμο ή να κοιτάξω από το παράθυρο του σπιτιού του. Με εμπόδιζε το σκοτάδι του. Άργησα να μάθω το όνομά του και την περιοχή που έμενε...

Μια μέρα του ψιθύρισα στο αυτί. Του είπα πως θα με γνωρίσει από κοντά, θα τακτοποιήσω το σκοτάδι του και θα κάνω έρωτα μαζί του. Δεν ήμουν τυχαία άγγελός του. Είχα υπάρξει και κάτι άλλο για κείνον. Ο έρωτας! Ο αιώνιος έρωτας. Κι αυτή τη φορά είχα έρθει για να τον λυτρώσω. Είχα έρθει ως πολεμίστρια άγγελος, όχι μόνο ως γυναίκα που είχε ερωτευθεί εκείνον μέσα στο χρόνο.

Κάποια άλλη φορά μπήκα στο ντουζ μαζί του. Γυμνός αυτός, γυμνή εγώ. Το νερό βοήθησε για να με νιώσει πιο έντονα. Άγγιξα τα χείλη και το σώμα του. Άγγιξα το στήθος μου πάνω του. Ερεθίστηκε ανεξήγητα κι άρχισε να χαϊδεύει το σώμα του.

Ήταν η πρώτη φορά που τον είδα σε ιδιαίτερη προσωπική στιγμή. Ντράπηκα, αλλά παρακολούθησα. Ανατρίχιασα! Είχε μια ένταση, μια φλόγα στα μάτια κι αναστέναξε βαθιά με πάθος όταν έφτασε στην κορύφωση! Αναστέναξα κι εγώ! Εξαφανίστηκα αμέσως όμως. Έκλεισα τη σύνδεση. Είχε ήδη σπάσει η μύτη μου από την ένταση. Αιμορραγούσα.

Άλλη φορά την ώρα του συντονισμού μαζί του εξ αποστάσεως τον πέτυχα να κάνει έρωτα. Ήμουν στο δωμάτιο. Άγγιξα κι εγώ εκείνον. Μίλησα δυνατα. Σφύριξα. Τον γρατσούνισα με τα νύχια μου. Κι έκανα μια κοκκινίλα στο δέρμα του. Ήταν από μένα! Εκπληκτικό! Μαγικό!

Τη στιγμή που κοιτούσε κατάματα το μωρό του στο μαιευτήριο, ήμουν εκεί. Χαμογελούσε! Τον αγκάλιασα. Του ψιθύρισα πως αυτό το παιδί είναι παιδί του από προηγούμενη ζωή, όταν ήταν ήλιος,γεμάτος φως. Του ψιθύρισα πως είναι ένα φωτεινό παιδί. Το καταλάβε! Μπήκα στη σκέψη του! Το παιδί ενός άντρα ήλιου. Κι εγώ εκείνον θα τον έκανα πάλι ήλιο κάποια στιγμή...

Πόσο μόνος ένιωθε...Πόσο φοβόταν το σκοτάδι! Μεταμορφωνόταν κι έτρεμε. Ήμουν εκεί και του κρατούσα το χέρι. Του έλεγα πως αυτό που φοβάται ως σκοτάδι είναι φιλικό. Τα υπόλοιπα που δεν βλέπει αλλά έβλεπα εγώ ήταν τα επικίνδυνα... Δε με άκουγε.

Ένα βράδυ παρουσιάστηκα στο όνειρό του. Δεν άντεξα. Αποκάλυψα τα μάτια μου. Του έδειξα σκηνές πριν τη γέννησή του. Σκηνές με μια κοπέλα κι εκείνον στο νερό. Ήταν οι στιγμές μας πριν τη σύλληψή του. Είχα απλώσει το χέρι μου με την παλάμη ανοιχτή αφού τον είχα ρίξει στο νερό και στεκόμουν ιπτάμενη από πάνω του. Το νερό υπάκουα τον τράβηξε στο εσωτερικό του για να οδηγηθεί στη μήτρα της μάνας του.

Είχε τεντώσει το χέρι του κι αυτός να με αγγίξει την ώρα που γελούσα από χαρά. Με άγγιξε στο δεξί μου πόδι. Κι άφησε ένα σημάδι σα δαχτυλικό αποτύπωμα. Ήμουν σημαδεμένη από εκείνον κι εκείνος από την αγάπη μου γι' αυτόν.

Είχα κάνει ολόκληρο ταξίδι μαζί του για να τον κατεβάσω στη γη. Είχα παλέψει με δαίμονες κι άλλα πλάσματα που είχα βρει στο δρόμο μου. Έπρεπε να φτάσει ασφαλής και να γεννηθεί. Κι έπρεπε μετά να ακολουθήσω κι εγώ.

Έμαθε τα μάτια μου. Με ονειρευόταν. Με ζητούσε. Με έψαχνε κι αυτός. Τι χαρά!




Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 12-12-17
κατηγορία : μεταφυσικό,φανταστικό,δραματικός μονόλογος

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟ ΓΡΑΜΜΑ ΔΑΙΜΟΝΑ

Δαίμονας:

Προκάλεσα ένα μικρό ατύχημα σε κείνον. Μόλις είδαμε να μπαίνει στη ζωή του η Λίζα ανησυχήσαμε για την καταστροφή μας. Ήμασταν πολλοί. Είχαμε μαζί και τον Αρχηγό μας. Εγώ το έκανα. Περδίκλωσα τον άντρα με την ουρά του, την οποία φυσικά δεν έβλεπε. Ήταν σα να σκόνταψε σε ένα αόρατο εμπόδιο... Έβαλα την ουρά μπροστά του κι έπεσε. Αυτό σκέφτηκα εκείνη τη στιγμή.

Η Λίζα είχε την αποστολή της. Ήταν αποφασισμένη και άψογα προετοιμασμένη. Περίμενε απλά κι υπομονετικά να ανοίξει η πύλη, προκειμένου να δουλέψει ενεργειακά πάνω στο σώμα του άντρα.

Τρέμαμε το 2017. Το περιμέναμε. Πιστεύαμε πως θα τη βγάζαμε από τη μέση αν προκαλούσαμε το ατύχημα. Γιατί; Για να μη μπορεί ο άντρας να έρθει σε επαφή μαζί της. Σκατά ιδέα. Τελικά είμαστε πονηροί, αλλά όχι ευφυείς όπως εκείνη.

Είχε κι έναν σύμμαχο μαζί της. Είχαμε έναν προδότη ανάμεσά μας και δε ξέραμε ποιος ήταν. Καταλάβαμε μετά. Φιλόζωη και διαστροφική όπως ήταν, αποφάσισε να τη χαρίσει σε ένα λύκο. Πού να ξέραμε πως κοιμόταν με αυτό το λύκο κάποτε για δεκαοχτώ (18) ολόκληρα χρόνια και πως ανυπομονούσε να νυχτώσει για να τον έχει πλάι της!

Τα πρώτα δεκαέξι (16) χρόνια η καριόλα το είχε κρύψει κι από τον σύζυγό της ακόμη! Κρατούσε αυτό το μυστικό γι' αυτή κι εκείνο το ζώο. Το ήθελε, το αγαπούσε κι αν μάθαινε ο σύζυγός της για το ζώο αυτό θα το απαγόρευε από φόβο μήπως τη βλάψει.

Τίποτα δε ξέραμε για κείνη. Δε ξέραμε πόσα χρόνια συνολικά ήταν μαζί με τον άντρα. Δε ξέραμε πως είχε αποκαλύψει στον άντρα τα μάτια της και θα τον έλκυε μελλοντικά μόνο με αυτά. Είναι λογικό ένας άντρας που ονειρεύεται αυτά τα μάτια χρόνια ολόκληρα όχι μόνο να εμπνέεται από αυτά, αλλά να τα αγαπά κιόλας.! Αυτός ο άντρας την έψαχνε! Έκλεινε τα μάτια για να την ονειρευτεί. Ήμασταν χαμένοι! Δε ξέραμε πως τον έψαχνε από την ηλικία των τριών ετών. Δεν ξέραμε πως αυτή τον κατέβασε στη γη. Δε ξέραμε πως αυτή τον έριξε στο νερό. Δεν ξέραμε πως ήταν και η φύλακας άγγελός του!

Διάολος αυτή, όχι εμείς τελικά. Μας κατέστρεψε.

Το μεγάλο σοκ το πάθαμε, όταν η ίδια συνεννοήθηκε εξ αποστάσεως με τον προδότη λύκο να φέρει τον άντρα μπροστά της! Πάθαμε σοκ! Την αναγνώρισε αμέσως ο άντρας, αλλά δεν είπε κάτι. Εκείνη προσποιήθηκε τη Λίζα ως άνθρωπο. Προσποιήθηκε την άγνωστη, ενώ από μέσα της μας έστειλε το εξής μήνυμα:

« Από μένα δε γλιτώνετε. Να πάτε να γαμηθείτε ταρταροσκόταδοι. Ο άντρας αυτός ήταν πάντα δικός μου κι είχε φως. Αρκετά τον καταστρέψατε. Δε θα καταστρέψουμε τον κόσμο ηλίθιοι. Τσάμπα είστε εκεί. Το φως του έχει σφραγίσει και δε μπορείτε να το αγγίξετε. Αυτό θέλατε; Δε ξέρατε πως το άκτιστο φως Θεού είναι απρόσιτο από το σκοτάδι, γιατί έχει μια ασπίδα προστασίας; Ηλίθιοι. Θα το ενεργοποιήσω και θα σας κάψει. Θα γίνει ήλιος αυτός ο άντρας. Ηλίθιοι. Παραλίγο να τα καταστρέψετε όλα. »

Το κορυφαίο ήταν πως ο άντρας πήγε να τη δει ακόμη και τραυματισμένος.

« Γαμώ την αγανάχτησή μας! Σκατά. Κάναμε μια τρύπα στο νερό. »

Συναντήθηκαν σε ένα μέρος στο οποίο εκείνη είχε πάει πολλές φορές στο παρελθόν για να το μπλοκάρει ενεργειακά. Είχε ονειρευτεί την περιοχή αυτή το 2009. Ήξερε πως ο άντρας θα βρισκόταν μελλοντικά εκεί κοντά και πως κάποια στιγμή θα τον συναντούσε εκεί. Μόλις έμαθε τα πλήρη στοιχεία του άντρα το 2013, προετοίμασε το έδαφος. Γιατί;

Διότι ήθελε με ένα μικρό συντονισμό μέσα από τις παλάμες της να συμβουλέψει το λύκο για τις επόμενες κινήσεις της. Δεν ήθελε να καταστρέψει το ζώο. Ήρθε σε επαφή λοιπόν με την ενέργεια του άντρα και τις προηγούμενες ταυτότητές του. Ξανασυναντήθηκε με τους δύο αγαπημένους της συζύγους, οι οποίοι ουσιαστικά ήταν ο ίδιος άντρας μέσα στο χρόνο.

Η καριόλα είχε μπλοκάρει ενεργειακά το χώρο και δε μπορούσαν οι καλοί και οι κακοί να ακούσουν τη συνομιλία της. Μπλόκαρε και τους καλούς ρε! Δεν είχε εμπιστοσύνη ούτε στους καλούς, γιατί οι καλοί κάποτε έκαναν φύλαξη στον άντρα και το κακό τον είχε πλησιάσει. Επομένως κι εκεί υπήρχε κάποια διαρροή. Πάντα πίστευε πως κάποιος από τους καλούς συνεργαζόταν με το σκοτάδι ή ήταν ευάλωτος και το σκοτάδι τον επηρέαζε. Επομένως τα σχέδιά της τα ανέφερε μόνο σε εκείνους τους άντρες και στο λύκο. Ζήτησε μάλιστα να της δοθεί και dna του άντρα. Ο λύκος θα το αναλάμβανε αυτό. Θα επηρέαζε τον άντρα, μηχανικά κι αυτόματα να αποδώσει παραγωγικά…

Τι χρειαζόταν το dna; Δε θα ήταν ντροπαλή. Το ήθελε για να πάρει τις μνήμες του ταξιδιού του άντρα μέσα από το σκοτάδι. Ήθελε τη διαδρομή του. Μελλοντικά θα έκανε αυτό το ταξίδι εκεί για να δώσει ένα τέλος στο βασίλειό μας. Έψαχνε εκείνον που παγίδεψε τον άντρα κάποτε για να τον καταστρέψει με τα ίδια της τα χέρια. Ήθελε εκδίκηση!

Τελικά το dna του άντρα έδειξε τη διαδρομή, μα όχι τον ένοχο. Έτσι εκείνη με στρατηγική τη χάρισε στον αρχηγό μας για να μάθει ένα όνομα. Τον φλέρταρε κιόλας! Κι εκείνος σα μαλάκας δεν είπε όχι!

Παραλίγο να δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο στο βασίλειο. Τα έμαθε η Βασίλισσά μας εκεί πάνω κι έγινε έξω φρενών. Μα...φίλησε το Διάβολο; Τον έκανε να της εμφανιστεί ως όμορφος άγγελος, όπως ήταν πριν την πτώση του; Αυτό το απεχθανόταν ο αρχηγός μας. Ήταν κακός. Τον επηρέασε κι αυτόν...

Μας τρέλανε όλους αυτή. Μας φυλάκισε στο σώμα του άντρα κι άφησε ελεύθερο το λύκο και τον Αρχηγό μας. Μια νύχτα ενεργοποίησε το φως του κι άρχισε η καταστροφή μας. Είμαι εγκλωβισμένος στο σώμα του. Το φως σα φωτιά καίει εδώ. Έχει ήδη κάψει αρκετούς δαίμονες. Τη μισώ. Τη μισώ. Πεθαίνω σε λίγο. Θα καώ. Δεν έχω κάτι άλλο να δηλώσω. Τη μισώ αυτή τη γυναίκα. Η Λίλιθ το ίδιο. Κρύβεται από τη Λίζα. Περιμένω το θάνατό μου. Αντίο σας.





Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel Unoversity
copyright 11-12-17
κατηγορία:μεταφυσικό,φανταστικό

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΦΙΛΙ

(ακατάλληλο)

Ο Χάρης έφυγε από το δωμάτιο, αφού μούντζωσε τον καθρέφτη. Αγνοούσε πως ο ίδιος ο Διάβολος στεκόταν εκεί και παρακολουθούσε τα πάντα.

Η άγγελος δεν είχε παγιδεύσει το Διάβολο μέσα στο σώμα του Χάρη για να καεί τη στιγμή που θα ενεργοποιούσε το φως του. Η ενεργοποίηση βέβαια ήταν άλλη διαδικασία και δύσκολη. Ο Διάβολος της είχε δώσει το όνομα εκείνης που είχε μεταδώσει το σκοτάδι στο Χάρη. Λίλιθ!

« Τι κάνεις; Δε μουντζώνουμε τους καθρέφτες » τον κατσάδιασε εκείνη.

Όταν ο άντρας μπήκε στο αυτοκίνητό του, η άγγελος επανήλθε στον καθρέφτη.

« Όλα γι’ αυτόν τον άντρα γίνονται. Τον αγαπώ αιώνες. » ψιθύρισε στο Διάβολο και γδύθηκε μπροστά του για να κάνει ντουζ.

Εκείνος την κοίταξε σκεπτικός κι έκπληκτος.

«Δε θα φύγεις; » συμπλήρωσε γεμάτη απορία

« Σου τη χάρισα. Σε άφησα ελεύθερο.Φύγε! »

« Δε με φοβάσαι; » τη ρώτησε ο Διάβολος

« Χα, χα ,χα. Ξέρεις την απάντηση. Δε φοβάμαι σκλάβους. » του απάντησε με ειρωνία η άγγελος

« Σκλάβος εγώ; Ο Αφέντης του σκότους; »

« Ναι, σέρνεσαι πίσω από το μουνί της Λίλιθ. Έχω κι εγώ μουνί κι είμαι ομορφότερη. » σχολίασε γελώντας

« Μα δε μπορώ να έχω εσένα. Είσαι άγγελος κι έχεις καλή ψυχή. »

« Μπορείς να μου δείξεις τον όμορφο εαυτό σου; Αυτό που ήσουν πριν γίνεις ένα ερπετό με μαύρα μάτια και κόκκινες κόρες. »

Σε δευτερόλεπτα μέσα από τον καθρέφτη εμφανίστηκε ένας πανέμορφος άντρας με γαλάζια μάτια και μακριά, ξανθά, σπαστά μαλλιά.

« Είσαι ομορφότερος από το Μιχαήλ. » σχολίασε εντυπωσιασμένη

« Χα, χα το ξέρω καλή μου! »

« Νάρκισσος κι εγωιστής.Τουλάχιστον είσαι ευγενής! » σχολίασε η άγγελος

Κατευθύνθηκε γυμνή μπροστά από τον ολόσωμο καθρέφτη. Άγγιξε με πίεση το στήθος της πάνω σε αυτόν. Τέντωσε τις ανοιχτές παλάμες της και τις ακούμπησε πάνω στο πρόσωπό του.

« Θα κάνω κάτι για το οποίο δεν έχω έγκριση. Έχω διαστροφή, είμαι παιχνιδιάρα και μπλέκω σε βαθιά νερά. Θα δεις τι έχει ξεχωρίσει σε μένα ο Μιχαήλ. Το θάρρος και το θράσος μου...»

« Δηλαδή τι θα κάνεις; » ψιθύρισε ο Διάβολος

« Θα σου μείνω αξέχαστη. Βράσε τη Λίλιθ. Θα κάνω κάτι να την τρελάνω για να μη παίζει με τον άντρα το δικό μου. »

« Τι; » ρώτησε εκείνος

« Κλείσε τα μάτια και νιώσε » του ζήτησε αυστηρά

Άγγιξε με τόλμη και θάρρος τα χείλη της πάνω στα δικά του. Φίλησε το Διάβολο παθιασμένα μέσα από τον καθρέφτη!

« Είμαι το μοναδικό πλάσμα στην ιστορία του σύμπαντος που φίλησε το Διάβολο και μάλιστα στην ωραιότερη εκδοχή του! » σχολίασε

« Άνοιξε τα μάτια χαζέ. Φύγε τώρα. Θέλω να κάνω ντουζ και να κοιμηθώ. »

Ο Διάβολος εξαφανίστηκε μέσα από τον καθρέφτη σε κλάσματα δευτερολέπτου. Εκείνη κατευθύνθηκε στη ντουζιέρα.

Αυνανίστηκε με πάθος για το Χάρη και τους άντρες που κουβαλούσε ως προηγούμενες ταυτότητες μέσα στους αιώνες. Αυνανίστηκε επίσης και για το ζώο που έκρυβε μέσα του, το οποίο την ερέθιζε αφάνταστα! Αυνανίστηκε και για το Διάβολο!

Χαμογέλασε.

« Είμαι ανεξάρτητη άγγελος. Παίζω και με τη φωτιά. Μου αρέσει! » μουρμούρησε και ξάπλωσε αφού έστειλε μήνυμα στον ανυποψίαστο Χάρη.

Έσβησε το φως. Ήταν ήρεμη. Ένιωσε όμως παρουσία στο δωμάτιο. Ξεσκεπάστηκε κι άφησε να φανεί προκλητικά, αλλά τυχαία το γυμνό κορμί της...

Δεν είχε φύγει ο Διάβολος… Δεν πήγε στο βασίλειό του εκείνο το βράδυ. Την παρακολούθησε να κοιμάται… Γοητευμένος…

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 10-12-17
κατηγορία:μεταφυσικό,φανταστικό,ερωτικό

Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

ΘΕΪΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

- Αφού ο άντρας δε συνεργαζόταν και δε πήγαινε το σώμα του σε κείνη, ο Θεός αποφάσισε να προκαλέσει το θάνατό του.


- Γιατί;



- Για να πάρουν το σκοτάδι που είχε ήδη εκείνη μπλοκάρει στο σώμα του. Έπρεπε να ενεργοποιηθεί το φως πίσω από το σκοτάδι. Εκείνο ήθελαν. Μόνο εκείνη βέβαια μπορούσε να το κάνει αυτό με την αγάπη της



- Μα πώς θα γινόταν αυτό αφού εκείνη ήταν στη γη, ενώ ο αέρας του άντρα θα μεταφερόταν αλλού;



- Θα το έκανε εκείνη με τα χέρια της λίγους μήνες μετά, γιατί ήταν προγραμματισμένο να σκοτωθεί σε τροχαίο το Νοέμβριο.



- Τελικά, πώς ανατράπηκαν όλα;



- Με αυτή τη γυναίκα πολλά κουφά συμβαίνουν. Τα έβαλε με τον ίδιο το Θεό κι εξήγησε πως θα κάνει επιτόπου την ενεργοποίηση σε ένα βράδυ. Εκείνο το βράδυ λοιπόν, την ενημέρωσε ο αρχηγός της πως είχε αποστολή να παραλάβει αυτό το σκοτάδι για να το μεταφέρει.



- Ο Μιχαήλ;



- Ναι. Εκείνη του ζήτησε να κάτσει στ’ αυγά του για να μη τα κάνει όλα πουτάνα και ζήτησε απευθείας σύνδεση με το Δημιουργό, όχι τον Υιό, τον Πατέρα!



- Και τι έγινε;



- Κατσάδιασε τον ίδιο το Θεό. Τον είπε ανυπόμονο και πιεστικό. Του εξήγησε πως ο άντρας εκείνος δεν είχε συμπεριφερθεί σωστά απέναντί της και παρά ταύτα εκείνη θα πήγαινε. Ζήτησε λίγο χρόνο.



- Το δέχτηκε;



- Ήταν σίγουρος πως δε θα τα κατάφερνε, γιατί η ενεργοποίηση του φωτός ήθελε την πιο αγνή μορφή αγάπης, τη θεϊκή αγάπη. Κι εκείνη ήδη ένιωθε θυμό με τα φερσίματα του άντρα. Επομένως δεν υπήρχε ελπίδα.



- Πώς τα κατάφερε;



- Τον συγχώρησε στη διαδρομή. Έτρεξε σα μάνα, όχι μόνο ως φύλακας άγγελος κι ερωτευμένη γυναίκα.



- Μεγαλείο, να ζει κανείς αυτή τη θεϊκή αγάπη και να τη δίνει προκειμένου να γίνει το θαύμα. Είναι εκπληκτικό! Ακατόρθωτο! Αγάπη αγνή κι έρωτας συνάμα! Αυτή η γυναίκα έκανε το ακατόρθωτο! Τυχερός εκείνος για τον οποίο νιώθουν έτσι! Τυχερός!



- Οι δικοί της εκεί πάνω έκλαψαν. Δάκρυσε κι ο Θεός! Χαμογέλασε όμως! Ξέρεις ήταν και άνθρωπος η κοπέλα αυτή. Είχε αμαρτίες. Δούλεψε μέσα της κάθε αρνητικό όλο τον προηγούμενο καιρό. Ξεφορτώθηκε το θυμό κι εστίασε την προσοχή της στο καλό του άντρα, προκειμένου να τον έχει αιώνια μαζί της. Εστίασε στο καλό της ανθρωπότητας. Δεν ήθελε να έρθει το κακό μέσα από το σώμα του αγαπημένου της. Ήταν θέμα τιμής κι αξιοπρέπειας. Ήξερε μάλιστα πως ο άντρας αυτός πάλι τα ίδια θα της έκανε και μετά από όλα αυτά. Δεν την ένοιαζε. Το καλό του ήθελε, παρόλο που κάποιες φορές ένιωθε πως ήθελε να τον φέρει σβούρες στον αέρα!


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 10-12-17
κατηγορία:μεταφυσικό-σουρεάλ-φανταστικό

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟ

-Άρχοντα του σκότους έχεις δύο επιλογές. Αφήνεις όλο το σκοτάδι εδώ και στη χαρίζω ή μένεις και θα πάθεις ζημιά μαζί με το σκοτάδι. Θέλω ένα όνομα όμως για να στη χαρίσω. Το όνομα του πλάσματος που παγίδεψε αυτό τον άνθρωπο, δείχνοντάς του εικόνες μου, περνώντας τον μέσα από το βασίλειό σου.

-Γιατί μου τη χαρίζεις;

-Γιατί θέλω αυτό το όνομα. Τώρα όμως. Δεν έχεις πολύ χρόνο.

-Λίλιθ. Αυτή κάνει κουμάντο. Εγώ απλά είμαι παρατηρητής.

-Τέλεια. Κάτσε στον καθρέφτη του δωματίου και παρακολούθησε την καταστροφή σου. Σου τη χαρίζω. Στείλε της τα χαιρετίσματά μου. Θα τη βρω μελλοντικά. Θα δεις τι έχει να πάθει από μένα.

-Το φαντάζομαι.

- Και κάτι άλλο ακόμη. Επαναστάτης ήσουν κι εσύ. Απλά διάλεξες λάθος τρόπο. Σε συγχωρώ. Ελπίζω να σε συγχωρήσει κι ο Πατέρας σου.

-Ό,τι κι αν κάνω τώρα είναι αργά. Έκτισα ένα βασίλειο με αρχές. Αν τα πάρω όλα πίσω, θα με κυνηγήσουν οι υπόλοιποι.

- Έχεις χρόνο να το σκεφτείς. Να καταστρέψεις εσύ ο ίδιος αν είσαι μάγκας αυτό που έχτισες. Σε αυτή την καριόλα τη Λίλιθ πολλά προνόμια έδωσες. Εσύ είσαι ένα τίποτα γι’ αυτήν. Σκλάβος της. Ξύπνα!


Υ.Γ: Ποτέ δε μουντζώνουμε καθρέφτες.



Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 9-12-17
κατηγορία:μεταφυσικό

Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΚΛΗΣΗ ΣΕ ΑΠΟΛΟΓΙΑ:

"Μπλοκάρεις το όνειρό σου; Σιωπάς; Αρνείσαι; Αδιαφορείς; Είσαι φονιάς; Κάνεις πίσω;

Απολογήσου άνθρωπε. Απολογήσου. Απολογήσου στο όνειρο. Απολογήσου στο Θεό. Απολογήσου σε σένα. Απολογήσου, όταν επιτρέπεις να σου μιλήσει το όνειρό και σιωπάς. Απολογήσου, όταν κοιτάς το όνειρο κατάματα και στρέφεις το βλέμμα σου αλλού. Απολογήσου όταν το όνειρο γίνεται πραγματικότητα και προτιμάς να μένει πάλι άπιαστο μέσα στο μυαλό σου.

Ένοχος είσαι άνθρωπε. Ένοχος. Τι κάνεις γι' αυτό; Τίποτα. Σκοτώνεις εσένα μαζί με το όνειρο. Αυτοκτονείς μέρα με τη μέρα. Φονιάς κι αυτόχειρας μαζί. Ένοχος. Εσύ. Εσύ που διαβάζεις αυτή την κλήση σε απολογία. Εσύ. Η Μαρία, ο Γιώργος, ο Χάρης, ο Κώστας, η Ελένη, ο Γιάννης, ο Πέτρος, η Δήμητρα, ο Άρης και όλοι οι υπόλοιποι.

Όλοι εσείς. Όχι εγώ. Σέβομαι το όνειρο και το κυνηγώ. Καμία κλήση εγώ. Ψάχνω κι άλλους σαν εμένα. .. Ακόμα ψάχνω... Ψάχνω εκείνους που μίλησαν, έτρεξαν,κυνήγησαν το όνειρο και το έζησαν. Ψάχνω τους λίγους, μα γενναίους. Αυτούς τους αγαπά ο Θεός. Γι' αυτό τους κάνει όνειρα κάποιων άλλων. Για να νιώσουν το Θεό μαζί με το όνειρο..."

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 9-12-17
κατηγορία:δραματικός μονόλογος

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΟ

(ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΔΕΔΟΜΕΝΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ- ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΗΘΗΚΑΝ ΔΕΔΟΜΕΝΕΣ)

(συγγραφικό σενάριο-αποτέλεσμα φαντασίας)


Γιώργος:


Δεν ήξερα αν έχανα τη μάχη. Δε γνώριζα πόσο την είχε πληγώσει η συμπεριφορά μου. Καλά να πάθω. Την έστησα να με περιμένει και δε σήκωσα το τηλέφωνο; Αρχίδια! Αυτή μου είπε βέβαια πως με αγαπά κι ας είχα κάνει τόσα... Τόσο καλή καρδιά είχε ρε γαμώτο και τα σκάτωσα; Τα σκάτωσα με τη φύλακα άγγελό μου;

Δε γνώριζα αν ο τελικός νικητής θα ήταν κάποιος λιγότερο έξυπνος από μένα, αλλά περισσότερο εκφραστικός και ρομαντικός. Γαμώτο! Κι αν κάποιος τη φλέρταρε και τον φλέρταρε με χαρμάνια και πιπέρια; Γαμώτο! Θα έχανα!

Τι θα είχε εκείνος που δε θα είχα εγώ; Μάλλον δε θα είχε εγωισμό, θα είχε περισσότερη εκφραστικότητα κι ευγένεια. Γαμώτο! Θα του σπάσω τα μούτρα αν βρεθεί άλλος!

Δε μπορώ να σκεφτώ ότι θα δώσει σε κάποιον άλλον το τηλέφωνό της. Δε μπορώ να σκεφτώ ότι θα βγει ραντεβού μαζί της. Δε μπορώ να σκεφτώ τη συνέχεια…. Αρνούμαι… Δε μπορώ να τη φανταστώ να του δίνει αυτό το φιλί που δε της έδωσα εγώ!

Προετοίμασα το έδαφος για να την έχει άλλος; Γαμώτο. Πόσο ηλίθιος είμαι! Μα πόσο! Δε με αφήνει ο εγωισμός μου όμως και δε θα της τηλεφωνήσω. Πάλι από εκείνη θα περιμένω. Μόνο που δε θα το κάνει. Δε θα τηλεφωνήσει. Καλά να πάθω. Την είχα δεδομένη; Είχα κορόμηλο στο στόμα και δε μιλούσα;

Προετοίμασα άθελά μου το έδαφος για κάποιον άλλο;
Δε θα έχει ντροπές με κάποιον επόμενο. Θα της βγει το άχτι. Καλά να πάθω. Ελπίζω να μη βρεθεί κανείς. Κι αν βρεθεί πώς θα μάθω; Δε θα μάθω. Αυτοτιμωρήθηκα. Τι μπορώ να κάνω για να ανατρέψω ένα τέτοιο σενάριο; Nα της τηλεφωνήσω;

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 7-12-17
κατηγορία:δραματικός μονόλογος, φανταστικό σενάριο

11:11

Ξύπνησε από τον ήχο ενός ελικοπτέρου έξω από τη βεράντα του δωματίου του.

-Τι διάολο συμβαίνει; αναρωτήθηκε.

Πετάχτηκε ενοχλημένος από το κρεβάτι. Κοίταξε την ώρα. Ήταν 11 και 10 το πρωί. Γυμνός, τυλίχτηκε με το σεντόνι και βγήκε στη βεράντα.


Το ελικόπτερο πιλόταρε κάποιος ένστολος της αεροπορίας. Στο πίσω μέρος του ανέμιζε ένα τεράστιο πανό με το εξής μήνυμα :

« Με το Θεό και το Διάβολο συνεννοούμαι. Το ίδιο ισχύει με αγγέλους, αρχαγγέλους, νεκρούς, δαίμονες και άλλα πλάσματα. Ακόμα και με λυκάνθρωπο έχω καλές σχέσεις. Με σένα πότε θα συνεννοηθώ ματάκια;»

Χαμογέλασε… Χαιρέτησε τον πιλότο στρατιωτικά κι αμερικάνικα.
Το ελικόπτερο έλαβε το μήνυμα κι απογειώθηκε.

Ο άντρας μπήκε στο δωμάτιό του. Η ώρα ήταν 11 και 11. Η ώρα των ευχών!

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
copyright 7-12-17
κατηγορία:ρομαντικό

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΦΩΣ

"Το φως επιστρέφει για να συλλέξει κάθε "γλώσσα" χαμένου φωτός που περιφέρεται.Μόνο το φως μπορεί να αλλάξει τη ροή της ιστορίας και κάθε προφητείας. Μόνο το φως αποφασίζει το τέλος του κόσμου.¨

Σόφη Λύσσαρη 6-12-17

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΔΙΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΠΑΡΑΒΟΛΗ

" - Ποιοι είναι αυτοί οι τρεις άντρες μέσα στο κλουβί;

- Ο πρώτος είναι ένας σεξομανής και βιτσιόζος Αυτοκράτορας. Ο δεύτερος είναι ένας κτητικός και ζηλιάρης άντρας που μεταμορφώνεται τη νύχτα σε έναν ρομαντικό κι αθώο λυκάνθρωπο. Ο τρίτος είναι ένας εγωιστής άντρας με άστατο χαρακτήρα. Ποιον θα διάλεγες; Και οι τρεις σε αγαπούν.

- Αναγκαστικά τον Αυτοκράτορα. Εσύ;


- Εγώ στη θέση σου θα διάλεγα το ρομαντικό κι αθώο λυκάνθρωπο μόνο για τις νύχτες.

- Γιατί;

- Μόνο αυτός δε θα σε πληγώσει.Τα ζώα δίνουν περισσότερη αγάπη απ' ό,τι οι ανθρώποι..."

Υ.Γ: Τρεις άντρες και τους έβαλε κάτω ένας λυκάνθρωπος λόγω χαρακτήρα!

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 5-12-17
(διαστροφική παραβολή)

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Μια άγγελος στη γη

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΠΟΨΕ ΚΙ ΕΧΩ ΣΟΥΡΡΕΑΛ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ
(ακολουθεί μία φανταστική ιστορία με λίγη διαστροφή...)


« Μια άγγελος στη γη»

Γεννήθηκε χωρίς φύλακα άγγελο. Ήταν ο μόνος άνθρωπος με αυτή την εξαίρεση στον κανόνα.

Δε μπορούσε να βρίσκεται φύλακας άγγελος μαζί του με τόσο σκοτάδι που κουβαλούσε. Σκοτάδι μέσα από την κόλαση… Η κόλαση η ίδια, χωρίς τον Αφέντη και τη Βασίλισσά του. Όλα τα υπόλοιπα όμως ήταν μέσα του… Χάος! Ασχήμια! Ερπετά!

Έπρεπε λοιπόν να γεννηθεί ο φύλακας άγγελός του στη γη και να έχει σώμα. Αυτό πρότεινε μία γυναίκα εκεί ψηλά.

Επιλέχτηκε αυτή η γυναίκα. Ήταν εκείνη που γνώριζε καλά το φως και το σκοτάδι του άντρα. Μία γυναίκα που είχε ζήσει μαζί του αιώνες. Διάλεξε το πρώτο της σώμα, το μεσογειακό κι αέρινο. Διάλεξε εκείνο το σώμα που λάτρεψε ο άντρας εκείνος, όταν είχε μόνο φως.

Εκείνη έδωσε μάχη για να επιλεχτεί και τους έπεισε. Τον οδήγησε στην κοιλιά της μάνας του μέσα από το νερό κι έπειτα ξεκίνησε το δικό της ταξίδι στη γη.

Ήταν η γυναίκα που θα τον εντόπιζε και θα επικοινωνούσε μαζί του εξ αποστάσεως. Ήταν η φύλακας άγγελός του. Στην προσπάθεια αυτή δεν είχε βοήθεια, διότι κανείς από τους καλούς δε μπορούσε να τον εντοπίσει. Το σκοτάδι δεν επέτρεπε τον εντοπισμό του. Ήταν εμπόδιο. Τη δουλειά του ήθελε να κάνει κι αυτό. Ήθελε να τραφεί μέσα του και να σπείρει μια μελλοντική καταστροφή.

Εκείνη όμως είχε σύμμαχο ένα μέρος του σκοταδιού του. Είχε ζήσει μαζί του και με αυτό. Τον γνώριζε καλύτερα από όλους. Το σκοτάδι εκείνο την είχε αγαπήσει και επέτρεπε την επικοινωνία μαζί της. Την είχε ερωτευθεί μαζί με τον άντρα...

Όλα τα χρόνια, η γυναίκα αυτή τον επέβλεπε και πάλευε να τον εντοπίσει. Τον ένιωθε, του μιλούσε από μακριά, τον έβλεπε, τον χάιδευε και του ψιθύριζε πως θα έρθει η μέρα που θα συναντηθούν και θα ξυπνήσει το φως του. Θα ρίσκαρε για κείνον! Δεν αρκούσε ο μικρός σκοτεινός σύμμαχός της. Έπρεπε να αντιμετωπίσει ολόκληρο σκοτάδι!

Μέσα από τους καθρέφτες έδειχνε τα μάτια της. Τον επισκεπτόταν στα όνειρά του. Έμπαινε στο χώρο του τηλεπαθητικά και τον χάιδευε, του έδινε φιλί, τον μύριζε… Τον είχε παρακολουθήσει να κάνει έρωτα! Τον είχε δει να κλαίει… Τον είχε δει να τσακώνεται με τους δικούς του! Τον είχε δει να φοβάται! Τον είχε δει όταν είχε έμπνευση! Τον είχε δει να κολυμπά και να τη σκέφτεται. Είχε πάρει θάρρος η φύλακας άγγελος! Είχε καταφέρει να δείξει τα μάτια της σε κείνον! Αυτό ήταν ένα βήμα… Θα την αναγνώριζε λοιπόν!

Πόσοι άνθρωποι θέλουν να δουν το φύλακα άγγελό τους; Πόσοι άνθρωποι θα ήθελαν να ξέρουν έστω τα μάτια του; Εκείνος ήταν τόσο τυχερός, γιατί η φύλακας άγγελός του ήταν αιώνες ερωτευμένη μαζί του. Δε θα τον εγκατέλειπε. Θα πάλευε γι' αυτόν. Θα έκανε την ανατροπή που όλοι περίμεναν.

Το έκανε! Τολμηρή, αποφασιστική, επίμονη και χωρίς να του δώσει αναλυτικές εξηγήσεις. Χρειαζόταν το σώμα του για να τον λυτρώσει. Είχε βάλει έναν όρο πριν γεννηθεί όμως.

«Θα κάνω έρωτα μαζί του. Αποστολή δίχως απόλαυση δεν έχει… Δε με νοιάζει τι θα πείτε. Εκείνος ο άντρας ήταν πάντα δικός μου.»

Καμία αντίρρηση στον όρο της!



Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 3-12-17
κατηγορία: μεταφυσικό,φανταστικό

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

O ΗΘΟΠΟΙΟΣ

* το ακόλουθο κείμενο περιέχει λεξιλόγιο που ίσως ενοχλήσει μία κατηγορία συντηρητικών ανθρώπων
* επιτρέπεται η ανάγνωση σε άτομα άνω των 15



Με όλες έπαιζε κι έκανε τα ίδια. Η Λίζα γελούσε. Ήταν παρατηρητής χρόνια. Δε ζήλευε.

Ηθοποιός ήταν εκείνος. Δεν ήταν καλόγερος! Η Λίζα είχε διακρίνει την ποιότητα που έκρυβε, αλλά παρακολουθούσε και το παιχνίδι του με όλες εκείνες που έτρεχαν από πίσω του. Γυναίκες… Τις ήξερε καλύτερα από εκείνον!

Έτσι τον είχαν μάθει οι θαυμάστριες. Έτρεχαν από πίσω του. Ίσως ένα πήδημα μαζί του ήταν ο σκοπός της ζωής τους!

Η Λίζα σκεφτόταν πως μετά από ένα ποτό του έκαναν και μία πίπα στην τουαλέτα! Δεν ήθελε να ξέρει, αλλά αν της έλεγε θα έδειχνε κατανόηση.Τον είχε προειδοποιήσει βέβαια να προσέχει από αυτές τις διαβολίτσες, γιατί έρχονταν σαν ενεργειακά βαμπίρ να «ρουφήξουν» την ενέργειά του.

Η Λίζα δεν εννοούσε το σκοτάδι του ως ενέργεια. Εννοούσε αυτό το πολύτιμο και κρυμμένο φως πίσω από το σκοτάδι του που έβλεπε μόνο εκείνη. Κι όταν εκείνος τη ρώτησε κάποτε πώς θα καταλαβαίνει αυτές τις γυναίκες βαμπίρ, εκείνη του απάντησε ωμά πως οι γυναίκες αυτές πηγαίνουν κατευθείαν στο «ψητό», δηλαδή στις πίπες και στα πισωκολλητά χωρίς συναίσθημα.

Η Λίζα δεν τον είδε ποτέ ως άνθρωπο, ούτε ως ηθοποιό. Τον είδε ως πνευματοψυχή που είχε χάσει το δρόμο της, έχοντας σοβαρό ενεργειακό μπλοκάρισμα. Αυτό ήθελε να διαχειριστεί . Ήθελε να σταματήσει το σκοτάδι του και να ξυπνήσει το κρυμμένο φως μέσα του. Τα κατάφερε, αλλά έπρεπε να τρέξει κι αυτή. Αυτό έπρεπε να γίνει, αυτό έκανε.

Γνώριζε πως με την πάροδο του χρόνου το φως θα εξόντωνε σταδιακά το σκοτάδι του. Δεν άντεχε όμως εκείνος να της συμπεριφέρεται εγωιστικά.

Δεν είχε καταλάβει τελικά ποια ήταν η Λίζα και γιατί εμφανίστηκε στη ζωή του. Αν καταλάβαινε, θα της φιλούσε τα χέρια. Δε θα το πίστευε! Σαν παραμύθι!


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία:κοινωνικό,ρομαντικό
copyright 2-12-17

Ο Ποιητής

-Μένεις αθάνατος όταν σε αγαπήσει ένας ποιητής.
-Κι όταν με μισήσει ένας ποιητής;
-Ποτέ δε μισεί ένας ποιητής, Είναι ευγενής.

Σόφη Λύσσαρη
copyright 2-12-17

Πέμπτη, 30 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ

(Ο Dr David T. αναλάμβανε χαρισματικά παιδιά και κατέγραφε τις ιστορίες τους. Ακολουθεί η ιστορία του Χρήστου.)

Χρήστος:

Ήταν μία άσχημη περίοδος για μένα. Μικρό παιδί ήμουν. Είχα αναλάβει την ευθύνη της μικρότερης αδερφής μου.

Οι γονείς μου ήταν στο εξωτερικό. Ο πατέρας μου είχε κάνει μία επέμβαση στην καρδιά. Τριπλό μπάι-πας το έλεγαν κι εγώ το αποκαλούσα μπάι μπας λες και χαιρετούσα λεωφορείο!

Είχε μείνει κλινικά νεκρός, αλλά η επιμονή και η πίστη τον ανέστησαν τελικά! Είχα βάλει κι εγώ το χεράκι μου, αλλά ποιος να το πίστευε! Ήθελα να ζήσει για να γνωρίσει εκείνη…

Έπρεπε οι δύο πνευματοψυχές που είχαν αγαπηθεί σε άλλη ζωή να συναντηθούν για να συγχωρήσουν η μία την άλλη. Γιατί; Γιατί κάποια στιγμή είχαν πάψει να μιλάνε μεταξύ τους. εξαιτίας του θανάτου μου. Ηθική αυτουργός ήταν εκείνη! Δυστυχώς…

Έπλενα λοιπόν πιάτα, μαγείρευα και διάβαζα την αδερφή μου. Πόσα αυγά είχα κολλήσει στο τηγάνι! Έμαθα να μαγειρεύω όμως! Έγινα ώριμος! Το χειρότερο που αντιμετώπισα τότε ήταν η λέξη «ορφανά», ενώ δεν ήμασταν… Είδα εμετικές συμπεριφορές συγγενών. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν τα περιουσιακά στοιχεία των γονιών μου. Τι θα τραβούσε η μάνα μου αν πέθαινε ο πατέρας μου!

Οι γονείς μου ό,τι είχαν αποκτήσει ήταν με δικό τους ιδρώτα. Δεν ανήκε κάτι σε άλλους. Εξάλλου υπήρχαν κληρονόμοι! Εμεις, τα παιδιά του.

Μια μέρα τηλεφώνησε η μητέρα μου. Ζήτησε να επικοινωνήσω με ένα συγκεκριμένο γραφείο κηδειών και να ρωτήσω αν μπορούσαν να στείλουν ένα φέρετρο-ψυγείο στο εξωτερικό προκειμένου να παραλάβουν τον πατέρα μου. Υπήρχε περίπτωση να τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα και ήθελε να γνωρίζει το κόστος. Δεν υπήρχε ελπίδα! Έτσι ένιωθε!

Πόνεσα μέσα μου… Μία μαχαιριά στην καρδιά μου! Τότε ήταν που έκανα την παρέμβαση. Ζήτησα να ζήσει. Το ζήτησα ως χάρη. Τους παρακάλεσα εκεί ψηλά. Εξήγησα το λόγο. Τους έπεισα. Κι έγινε το θαύμα. Θαύμα ήταν! Έζησε!

Μέχρι να επιστρέψει ο πατέρας μου σπίτι, έδινα θάρρος στην αδερφή και στη μητέρα μου. Ήμουν ο φύλακας άγγελος τους. Ο δυνατός! Πάντα ρε γαμώτο έπρεπε να είμαι ο βράχος. Πάντα έπρεπε να υπάρχει ένας ψύχραιμος. Αυτός ήμουν εγώ… Ήμουν γεννημένος πολεμιστής.

Μια μέρα πήγα στο περίπτερο της γειτονιάς. Αγόρασα ένα χύμα τσιγάρο. Έκανε είκοσι δραχμές. Πήρα ένα τσιγάρο της εταιρίας export. Αυτά κάπνιζε μέχρι τότε ο πατέρας μου. Αυτά εμπιστευόμουν! Για να τα καπνίζει εκείνος, ήταν τα καλύτερα!

Δεν έβηξα. Δεν πνίγηκα από τον καπνό. Ήξερα και να καπνίζω! Κι όταν κάπνισα αυτό το τσιγάρο πήγα στον καθρέφτη. Άγγιξα τις παλάμες μου σε αυτόν. Κοίταξα έντονα με τα μάτια μου μέσα σε αυτόν. Σκέφτηκα τα μάτια εκείνης…μόνο εκείνης. Της μίλησα… Ήταν αιώνια η αγαπημένη μου.

Της άνοιξα την καρδιά μου. Της υποσχέθηκα πως θα τη βρω. Της εμπιστεύθηκα πως είχα καπνίσει το πρώτο μου τσιγάρο.
Κι ένιωσα πως έλαβε το μήνυμα. Άρπαξε ένα τσιγάρο κι αυτή…Υπολογίζω πως ήταν τότε δεκαπέντε ετών, λίγα χρόνια μεγαλύτερη από μένα.

Μόνο που εγώ δε ξανακάπνισα μέχρι τα δεκαοχτώ μου. Εκείνη έκανε το πρώτο της τσιγάρο και συνέχισε να καπνίζει…




Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 1-12-17
Κατηγορία: μεταφυσικό, δραματικός μονόλογος, ρομαντικό





ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ

Εκείνο το βράδυ ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Την είχε καλέσει για να τον βρει. Απίστευτο! Είχε τόσο θάρρος; Δεν το περίμενε από κείνον.

Μόνο κρυφτό ήξερε να παίζει κι αναζητούσε το κυνηγητό από εκείνη. Κουραστικός ένας μαραθώνιος χωρίς γραμμή τερματισμού!


Τον συνάντησε σε ένα προαύλιο εκκλησίας, δίπλα από μία βρύση.

-Καλώς τον.

-Γεια.

-Τι κάνεις; Χαθήκαμε.

-Ε, ε, ναι. Τώρα είμαι λίγο χαλαρός και βρήκα χρόνο να σε δω για λίγο. Είμαι πακεταρισμένος… Τρέχω κιόλας.

-Μάλιστα. Οκ. Φεύγω.

-Φεύγεις; Μα ακόμα δεν ήρθες.

-Πάλι τα ίδια. Άσε δεν ήταν καλή η ιδέα να βρεθούμε. Επέλεξε τον εγωισμό σου κι άσε με εμένα.

-Μα…

-Αντίο.

Άνοιξε τη τσάντα της κι έβγαλε ένα μαχαίρι.

-Τι είναι αυτό; ρώτησε εκείνος

-Πάρτο και βάλτο στην καρδιά μου. Θέλω να δεις τι κάνεις κάθε φορά. Πάρτο! Κάρφωσέ με! Σκότωσέ με! Θέλω να δεις τι κάνεις κάθε φορά. Θέλω να δεις πόσο φονιάς γίνεσαι. Κάντο! Θα το κάνεις εσύ ή εγώ; Θέλω να με δεις ν' αργοπεθαίνω. Θέλω να δεις το αίμα μου. Θέλω να πάρει ευχαρίστηση ο εγωισμός σου.

Θέλω να μισήσεις τον εαυτό σου. Μόνο αν δεις τι κάνεις θα τον μισήσεις. Με σκοτώνεις τόσο καιρό. Δε με νοιάζει αν γίνεται άθελά σου. Το αποτέλεσμα μετρά. Με σκοτώνεις και με φιλάς. Με αγγίζεις και με καρφώνεις στην καρδιά μετά. Αυτό κάνεις. Αυτό θέλεις να είσαι; Η μόνη σου τιμωρία είναι να με δεις νεκρή από τα δικά σου χέρια, γιατί μόνο εσύ μπορείς να με σκοτώσεις. Κάντο! Τώρα!

Τον κοίταξε στα μάτια κι έβαλε το μαχαίρι στη χούφτα του με τη μυτερή πλευρά προς το μέρος της. Έπεσε με φόρα προς το μέρος του να τον φιλήσει. Το έκανε με πάθος! Με τόσο πάθος! Κι εκείνος τη φίλησε με πάθος! Αυτό ήταν το παθιασμένο φιλί που περίμενε εκείνη τόσα χρόνια!

Ξαφνικά, έπεσε χάμω, ανήμπορη και σιωπηλή. Το μαχαίρι είχε καρφωθεί στην καρδιά της. Με ένα του φιλί… Η τελευταία της επιθυμία… Δεν άφησε να το κάνει εκείνος. Το έκανε εκείνη με το δικό του χέρι…

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
Copyright 30-11-17
Κατηγορία:ρομαντικό,δράμα,μυστήριο

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

Μπαμ...ο ήχος...Η δημιουργία του σύμπαντος!

Ακολουθεί ο Λόγος,=η Έκφραση του Δημιουργού. Οι Λέξεις στο Λόγο Του ταυτίζονται με την έννοια Λογική Ο Λόγος Του= θεϊκή Έκφραση+ θεϊκή Λογική ταυτόχρονα.

Το παρά-Λογο στη νόηση του ανθρώπου είναι η ανάποδη εικόνα της Λογικής του σύμπαντος.σαν αντικατοπτρισμός σε υδάτινη επιφάνεια. (ανάποδο τοπίο)

Ο ανθρώπινος Λόγος=ανθρώπινη Έκφραση+ανθρώπινη Λογική είναι το παρα-Λογο για τη νόηση του σύμπαντος σαν αντικατοπτρισμός στην άυλη εντροπία αιθέρος του σύμπαντος επίσης.(ανάποδο τοπίο)

Όταν ταυτιστεί ο Λόγος του ανθρώπου=ανθρώπινη Έκφραση+ανθρώπινη Λογική με το θεϊκό Λόγο=θειϊκή Έκφραση +θεϊκή Λογική τότε υπάρχει ο απόλυτα ισορροπημένος Λόγος=ανθρωποθεϊκή Έκφραση+ ανθρωποθεϊκή Λογική.

Τότε ο άνθρωπος έχει ολοκληρωθεί και είναι κατ' εμέ σε κατάσταση ανεξαρτησίας.


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 30-11-17
κατηγορία: φιλοσοφικό

"Ηλιοβασίλεμα σιωπής"- ποίηση Σόφη Λύσσαρη, μελοποίηση-ερμηνεία Βαγγέλης Μαραζάκης - Μπουάτ Κόμης 26--11-17

"Μονόγραμμα" (απόσπασμα) Απαγγελία Σόφη Λύσσαρη- Μπουάτ Κόμης 26-11-17, Τραγούδι Βαγγέλης Μαραζάκης

Μπουάτ Κόμης 26-11-17, Τραγούδι Βαγγέλης Μαραζάκης, φιλική συμμετοχή Σόφη Λύσσαρη

Απαγγελία "Μονόγραμμα¨Σόφη Λύσσαρη- Μπουάτ Κόμης 26--11-17, Τραγούδι Βαγγέλης Μαραζάκης

Τετάρτη, 29 Νοεμβρίου 2017

ΤΡΕΙΣ ΖΩΕΣ

(κάποτε)
"Δε θα μας χωρίσει ούτε ο θάνατος" υποσχέθηκαν ο ένας στον άλλο πριν ξεψυχίσει εκείνη.


(αιώνες αργότερα)
"Μόνο εσύ μπορείς να με σώσεις" είπε εκείνος

"Πώς;"

"Την επόμενη φορά να κατέβεις εσύ και να με πάρεις μαζί σου. Μία φορά κατέβηκα για να σε συναντήσω πάλι. Δε γίνεται δεύτερη."

"Πώς το έκανες;"

"Με την αγάπη μου για σένα μικρή μου. Αλλά πέρασα μέσα από το σκοτάδι. Δυστυχώς. Ήταν παγίδα. Η μόνη σωτηρία μου είσαι εσύ"

"Θα τα καταφέρω μια μέρα, αν είναι έτσι όπως τα λες. Γιατί σε λατρεύω. Θα έρθω να εξοντώσω το σκοτάδι. Θα έρθω με φως.Το υπόσχομαι."


(χρόνια μετά)
"Να θυμάσαι τα μάτια μου! " είπε σε κείνον και τον έριξε στο νερό ευτιχισμένη...




Σόφη Λύσσαρη
κατηγορία: ρομαντικό,σουρεάλ
copyright 29-11-17

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Φύλακας άγγελος

Ο Dr David T αναλάμβανε περιπτώσεις χαρισματικών παιδιών και κατέγραφε τις ιστορίες τους.


Chris:

Καθόμουν στο γραφείο κι έγραφα μία εργασία για το Πανεπιστήμιο. Ήταν νύχτα, γύρω στις δέκα αν θυμάμαι καλά.

Ξαφνικά ένιωσα την έντονη επιθυμία να ντυθώ, να φύγω από το σπίτι και να κατευθυνθώ σε ένα συγκεκριμένο στίγμα. Δεν ήξερα το λόγο. Αργότερα, όταν εξελίχτηκα, γνώριζα όλες τις πληροφορίες κάθε «αποστολής» μου.

Ένιωσα σα ρομποτάκι. Την πληροφορία την είχα πάρει από το αγγελικό φως που με έλουζε και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων με κατεύθυνε. Δε φοβόμουν. Ένιωθα απλά μία ανατριχίλα σε όλο μου το κορμί.

Ετοιμάστηκα αμέσως. Περπάτησα γρήγορα. Ο προορισμός μου ήταν δύο τετράγωνα πιο κάτω. Μόνος μέσα στη νύχτα με τη σιωπή μίας θείας σοφίας που με καθοδηγούσε. Κατευθύνθηκα σε μία γέφυρα.

Τότε κατάλαβα το λόγο. Μία γυναίκα ήταν έτοιμη να αυτοκτονήσει. Πλησίασα διακριτικά για να μη τη φοβίσω.

Είχα μία αδυναμία στις περιπτώσεις αποτροπής αυτοκτονιών. Είχα αυτοκτονήσει στην προηγούμενη ζωή μου κι είχα μετανιώσει γι’ αυτό. Την ώρα που ξεψυχούσα κι όλοι οι αγαπημένοι μου έκλαιγαν πάνω από το άψυχο κορμί μου ήταν πια αργά. Ούτε συγγνώμη δε μπορούσα να ζητήσω. Δυστυχώς.

Η γυναίκα με είδε να πλησιάζω.

«Μη με πλησιάσεις. Θα πηδήξω! Δεν αστειεύομαι!»

Κλασική η αντίδραση δειλίας. Έβγαζε μία άμυνα. Χαμογέλασα.

«Καλησπέρα. Δε θα μου πεις μία καλησπέρα;»

Η γυναίκα απόρησε. Χαμογέλασε.

«Καλησπέρα»

«Τώρα νιώθω καλύτερα. Με λένε Chriς και είμαι ο φύλακας άγγελός σου απόψε. Θα ήθελες να μου πεις γιατί θέλεις να αυτοκτονήσεις; Να ξέρει κάποιος το λόγο βρε παιδί μου. Μα να φύγεις με σιωπή; Δεν είναι ωραίο. Ούτε στις ταινίες παίζει αυτό το σενάριο. Πάντα κάποιος αφήνει ένα σημείωμα. Έχεις γράψει κάτι; Ή κάνεις κάτι σωστά ή δε το κάνεις. Είσαι κι όμορφη κοπέλα σα drama queen. Δε θα σου ταίριαζε μία αυτοκτονία μέσα στη νύχτα και στη σιωπή. Σωστά;»

«Μα τι βλακείες είναι αυτές; Δε θέλω να σου πω. Πολύ περίεργος τύπος είσαι βρε παιδάκι μου. Μένεις εδώ κοντά;»

«Ναι, λίγο πιο κάτω. Ήρθα να πάρω λίγο αέρα για να σκεφτώ τα προβλήματά μου.»

« Τι προβλήματα έχεις;» ρώτησε η γυναίκα.

« Έχω να προτείνω κάτι. Θέλεις να περπατήσουμε, να ανταλλάξουμε τα προβλήματά μας και να σε συνοδεύσω μέχρι το σπίτι σου; Έχεις κάποιον να σε περιμένει εκεί;»

«Έχω το γιο μου.»

«Πόσο χρονών είναι ο γιος σου;»

« Δέκα.»

« Τέλεια. Η καλύτερη ηλικία για να έχει στήριγμα και φίλη τη μητέρα του. Σε ποιον θα λέει τα γκομενικά του αν πάθεις κάτι; Με ποιον θα διαβάζει; Ποιος θα του μαγειρεύει το αγαπημένο του φαγητό; Ποιος θα τον αγκαλιάζει όταν φοβάται; Ποιος θα νιώσει ενοχή για το θάνατό σου; Ποιος θα του κρατά το χέρι όταν είναι άρρωστος; Με ποιον θα λέει αστεία; Με ποιον θα τσακώνεται; Έχεις καταλάβει ότι είσαι μητέρα κι ο Θεός σου χάρισε αυτό το παιδί για να είσαι ο φύλακας άγγελός του; Έλα κατέβα. Θα σε πάω σπίτι. Θα πάρουμε και παγωτό στο δρόμο. Ένα και για κείνον Να του κάνεις έκπληξη και να δικαιολογήσεις την απουσία σου! Κερνάω!»

«Έτσι απλά; Μα δε σε ξέρω καν. Ποιος είσαι; Πώς σε λένε;» ρώτησε σαστισμένη η γυναίκα

«Σου είπα πριν ,αλλά είχες το νου σου στην αυτοκτονία, γαμώ το μπέλά μου.Chris με λένε. Εσένα;»

«Julie.Χάρηκα.»

«Εγώ θα χαρώ αν κατέβεις από τη γέφυρα. Είσαι καλή ακροβάτης. Να, δες και κάποιο ταλέντο σου.»

«χι,χι… Πλάκα έχεις. Μπορείς να μου δώσεις το χέρι σου να κατέβω;»

Άπλωσα το χέρι μου ψύχραιμα. Η καρδιά μου φτερούγισε. Τη σταθεροποίησα στο έδαφος.

«Αυτό ήταν το χέρι του Θεού» της είπα κι εκείνη με αγκάλιασε βουρκωμένη

«Σε ευχαριστώ πολύ Chris.»

«Εκείνον ευχαρίστησε. Ξεκινά μία νέα ζωή από σήμερα βράδυ. Δε θα σε αφήναμε να πεθάνεις. Όχι απόψε.»

« Ποιοι δε θα με αφήνατε;»

«Εμείς οι άγγελοι…» ψιθύρισα και την έπιασα αγκαζέ.

Μιλήσαμε για τα προβλήματά μας καθ’ οδόν. Αγοράσαμε παγωτό. Ανταλλάξαμε τηλέφωνα.
Όταν φτάσαμε έξω από το σπίτι της, την κοίταξα στα μάτια.

«Την επόμενη φορά που θα σκεφτείς να αυτοκτονήσεις, κοίτα το παιδί σου στα μάτια και πες το. Πες πως θέλεις να αυτοκτονήσεις. Κι αν έχεις τα κότσια να το κάνεις μετά από αυτό, θα με απογοητεύσεις.»

Με αγκάλιασε.

«Έλα για φαγητό αύριο το μεσημέρι. Θέλω να γνωρίσεις το παιδί μου.»

«Με μεγάλη μου χαρά! Θα τηλεφωνηθούμε για την ώρα. Άντε τρέχα σπίτι σου. Μη λιώσει το παγωτό! » σχολίασα γελώντας.

Όταν έφτασα σπίτι,άνοιξα ένα τετράδιο και σημείωσα το όνομα Julie. Αυτό ήταν το τετράδιο με τα ονόματα ανθρώπων που είχα βοηθήσει μέχρι τότε και προσευχόμουν γι' αυτούς κάθε βράδυ...




Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 28-11-17
κατηγορία:μεταφυσικό,μυστήριο

Κυριακή, 26 Νοεμβρίου 2017

Πρώτη συνάντηση μετά από αιώνες

{αυστηρά ακατάλληλο)

Τον κάλεσε τηλεπαθητικά λίγες μέρες πριν την πρώτη τους συνάντηση.Είχε μιλήσει στο κρυμμένο του φως. Είχε συνεννοηθεί με μια πλευρά του σκοταδιού του που ήταν σύμμαχός της. Ζήτησε να τον φέρουν σε κείνη.Υπήρχε λόγος!

Ήταν σίγουρη πως είχε λάβει το μήνυμά της.Το φως του δεν είχε δύναμη,αλλά ο λύκος μέσα του την είχε λατρέψει σε μια άλλη ζωή και βασιζόταν σε κείνον! Πόσο της είχε λείψει κι αυτός!

Την προηγούμενη μέρα περπατούσε στον Πειραιά,όταν χτύπησε το τηλέφωνό της. Ήταν εκείνος! Η φωνή του αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες... Μιλούσε ελληνικά αυτή τη φορά.Πόσα χρόνια είχαν περάσει από τότε που μίλησε μαζί της την ελληνική γλώσσα... Αιώνες... Τότε που τον διόρθωνε να πει σωστά το όνομά της. "Όχι Μανταλένα, Μαγκνταλένα!" επέμενε γελώντας και χάιδευε την πλάτη του.

Θυμήθηκε τη ζωή τους στην Ελλάδα.Θυμήθηκε τον έρωτά τους. Τότε εκείνος είχε μόνο φως... Πόσο ευγενικός,τρυφερός,ρομαντικός και υπέροχος άντρας ήταν! Πόσο πολύ τη λάτρευε! Πώς είχε καταφέρει να αφεθεί στα ερωτικά της διαστροφικά θέλω;

Εκείνη τον λάτρευε! Ήθελε να ζήσει το απόλυτο μαζί με τον άντρα της. Ήθελε να πειραματιστεί σε επικίνδυνα ερωτικά μονοπάτια. Εκείνος κοκκίνιζε αρχικά και δεν της επέτρεπε αυτά τα μονοπάτια από σεβασμό επειδή ήταν η γυναίκα του. Η "μάγισσά" του όμως έβρισκε τον τρόπο να γίνεται πόρνη κι εκείνος να γίνεται ο εραστής της. Πρωτόγνωρες καταστάσεις εκείνη την εποχή από δύο νέους που δεν είχαν εμπειρία με άλλους εραστές.

Η γυναίκα του είχε μία δροσιά, μία ομορφιά, ένα νάζι, μία διαστροφή, μία γλύκα, έναν αυθορμητισμό, μία τρέλα και πολλά ερωτικά ένστικτα που τον σκλάβωναν.Τον επιθυμούσε διαρκώς στο κορμί της. Τον ποθούσε συνέχεια! Εκείνος έβγαζε τον ξύλινο σταυρό του για να αμαρτήσει. Γιατί αυτά που ζητούσε να της κάνει κι αυτά που του έκανε εκείνη ήταν κολάσιμα.

Κάποτε ψιθύρισε στο αυτί του "Θα ήθελα να δεις να με κάνει μπάνιο μία από τις υπηρέτριές μας... Θα ήθελα να την αφήσω να με αγγίξει ερωτικά... Θα ήθελα να πάρω το χέρι της και να το κατευθύνω σε σημεία που θα μου δώσουν οργασμό. Κι εσύ εκεί στη γωνία να παρακολουθείς σιωπηλός κι έπειτα να με πάρεις γυμνή στο δωμάτιό μας..."

Έπαιζε με το μυαλό του. Προκαλούσε! Κι εκείνος από φόβο ή ζήλια μη την αγγίξει κάποιος άλλος ή άλλη της προσέφερε μία ηδονή άλλου τύπου. Όταν ήταν ατίθαση κι ανυπάκουη τον εκνεύριζε και την τιμωρούσε γλυκά. Εκείνος ένιωθε πως την ττιμωρούσε! Ουσιαστικά όμως το προκαλούσε εκείνη,γιατί ήθελε να ζήσει κι αυτή την πλευρά του. Δεν άντεχε να είναι μόνο το καλό κι υπακουο παιδί.Τον ήθελε και άγριο,βάρβαρο!

Όλοι συζητούσαν για το πόσο ερωτευμένο ζευγάρι ήταν! Τους ζήλευαν! Ακόμη και τα αδέρφια του! Μια μέρα όταν αρνήθηκε να κάνει έρωτα μαζί της γιατί ήταν κουρασμένος, εκείνη πρόστυχα τον προκάλεσε λέγοντάς του πως θα βγει γυμνή τη νύχτα και θα γαμηθεί με τον αντίζηλο αδερφό του! Τη χαστούκισε, την έπιασε σφιχτά από το λαιμό για να την πνίξει,έβγαλε τον ξύλινο σταυρό του,τη σήκωσε αγκαλιά κι έγινε πάλη στο κρεβάτι.

Της άρεσε να αντιστέκεται. Ήταν τόσο γυμνασμένος κι αρρενωπός! Εκείνη είχε ένα τρόπο να γλιστρά μέσα από τα χέρια του, να τρέχει γυμνή στα δωμάτια του σπιτιού μέχρι να υποκύψει και να τον νιώσει μέσα της.

Εκείνο το χαστούκι δε το ξέχασε ποτε! Το ανταπέδωσε! Τον αιφνιδίασε κάποια νύχτα,όταν της ζήτησε να του χορέψει.Τον τρέλαινε ο χορός της,ειδικά όταν ήταν μισοντυμένη,πετώντας διακριτκά κι αισθησιακά κάθετί από πάνω της. Του χόρεψε λοιπόν, αφού του ζήτησε να καθίσει στο πάτωμα. Του έδεσε τα χέρια με χοντρό σκοινί. Περνούσε δίπλα του σαν αερικό, αλλά δεν επέτρεπε να την αγγίξει. Κι όταν εκείνος τεντώθηκε να χουφτώσει το στήθος της λύνοντας τα δεσμά του,τον χαστούκισε δυνατά!

"Τιμωρία για την ανυπακοή σου!" σχολίασε και τον ξανάδεσε.

"Ξέρεις ποιος είμαι εγώ μικρή μου;" της είπε με επιβλητικό ύφος.

" Ο άντρας που με χαστούκισε είσαι άχρηστε!" απάντησε εκέινη χαμογελώντας.

Τον πλησίασε, τον φίλησε έντονα και τον θήλασε.

"Είσαι μπέμπης και σε συγχωρώ." συμπλήρωσε και τον έκανε να κοκκινισει. Δεν αντιστάθηκε.Ποθούσε τις ρώγες της.

Όταν λοιπόν αυτή η γυναίκα αιώνες μετά τον είδε να την πλησιάζει, η καρδιά της χτύπησε έντονα... Αναμνήσεις,ένταση,θάνατοι... Τι όμορφος που ήταν στο νέο του σώμα! Τα μάτια του ίδια! Το σώμα του λίγο πιο αδύνατο. Το πρόσωπό του σχεδόν ίδιο! Τα χείλη, μύτη, ζυγωματικά ίδια! Το χαμόγελό του ένας ήλιος!

"Πρέπει να εξοικειωθώ με το νέο σώμα του" σκέφτηκε τη στιγμή που άπλωσε το χέρι της να συστηθεί.

- Ο Χάρης; Λίζα. Χάρηκα...





Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 26--11-17
κατηγορία:ερωτικό,μεταφυσικό

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΦΡΑΝΚ ΚΑΙ ΦΡΑΝΣΟΥΑ


Τη μέρα τον αποκαλούσε Φρανκ. Έκανε έρωτα μαζί του με διαφορετικό τρόπο. Ήταν ντροπαλή.

Τη νύχτα όμως τον αποκαλούσε Φρανσουά. Ήταν ο άντρας που την απελευθέρωνε! Γινόταν κι εκείνη η γυναίκα που τον απελευθέρωνε! Όργια σαδομαζοχισμού κι από τους δύο. Δεν υπήρχαν φύλα, αλλά δυο κορμιά! Δύο σκλάβοι, μια Αφέντρα κι ένας Αφέντης εναλλάξ.

Εκείνος μεταμορφωνόταν τη νύχτα και το πρωί δε θυμόταν κάτι. Εκείνη ένιωθε πως ζούσε με δύο διαφορετικούς άντρες.

Κρατούσε αυτό το μυστικό χρόνια... Δεν είχε πει κάτι στο Φρανκ, παρόλο που την είχε ενημερώσει για το σκοτάδι του. Δεν ήθελε να ξέρει.

Μια μέρα όμως ο Φρανκ είδε γρατσουνιές και σημάδια από άγρια δαγκώματα στο σώμα της. Αναγκάστηκε να του πει την αλήθεια. Μεταμορφωνόταν σε λυκάνθρωπο τη νύχτα! Τον Φρανσουά!




Σόφη Λύσσαρη

καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University

copyright 25-11-17

κατηγορία: ερωτικό, μεταφυσικό


Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017

ΣΙΩΠΗ

Tο ζήτημα είναι να ξέρεις πότε να αποχωρείς και να κρατάς μία στάση σιωπής. Καλύτερα να είσαι παρατηρητής, παρά ένα τίποτα. Καλύτερα να κρατάς το συναίσθημα της αγάπης μέσα σου αγνό, παρά να επιτρέψεις στο θυμό να στο καταστρέψει.Όταν τα έχεις πει όλα άνθρωπε, δεν υπάρχουν άλλα. Μόνο η σιωπή. Έτσι δεν είναι;

Σόφη Λύσσαρη
24-11-17

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

ΟΙ 10 εντολές του έρωτα



1) Όταν γίνεσαι Αφέντης και σκλάβος ταυτόχρονα.

2) Όταν νιώθεις τρελός.

3) Όταν δε βγάζεις άμυνες. 

4) Όταν σκοτώνεις τον εγωισμό σου.

5) Όταν ξυπνά το παιδί μέσα σου. 

6)Όταν ξυπνά ένα άγριο ζώο μέσα σου. 

7)Όταν έχεις αρετή, τόλμη κι ελευθερία. 

8)Όταν σε ενδιαφέρει να μη πληγώσεις.

9) Όταν εκφράζεσαι.

10) Όταν δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.(λάμπεις)



Σόφη Λύσσαρη 23-11-17

Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Η Ανεξάρτητη

Δε δραπέτευσε κρυφά από το σπίτι της τότε. Έφυγε μια μέρα με τον έρωτα μαζί της. Πήρε ευχές από όλους, οι οποίοι είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό. Αυτή η γυναίκα είχε ένα χαρακτήρα που τους τρέλαινε, ειδικά τον πατέρα της που τα μάθαινε τελευταίος από τρίτους. Ανεξάρτητη γυναίκα! Ειδικά όταν επρόκειτο για ταξίδι μαζί με κείνον... Τον άρπαξε στην αγκαλιά της κι έφυγαν! Εκείνος δεν ήξερε καν τον προορισμό!

Σόφη Λύσσαρη
copyright 22-11-17
κατηγορία:ρομαντικό

Space singing

"Space sings earthy songs"

Sophie Lyssari

22-11-17

Medicine Girl

- Γιατί επέστρεψες medicine girl;

- Αρχικά ήθελα να του υπενθυμίσω πως ήταν πάντα δικός μου κι ήμουν πάντα δική του.Άμα δε το πίστευε, σκασίλα μου. Με ήξερε και τον ήξερα από την καλή και την ανάποδη. Εκείνος είχε τον εγωισμό κι εγώ το πείσμα.

Επιπλέον, δεν υπήρχε περίπτωση λόγο του φορτίου που κουβαλούσε να τον χάσω στην αιωνιότητα επειδή βρισκόμασταν σε αντίπαλα στρατόπεδα. Απέκτησε το φορτίο κατα λάθος; Θα το φρόντιζα εγώ. Δε φοβόμουν.Ήμουν τολμηρή,αποφασισμένη.και άψογα εκπαιδευμένη. Τι να εξηγούσα σε αυτόν; Τα παράλογα; Καλύτερα να κρατούσα συμβολικά δύο γαρύφαλλα και να τραγουδούσα επαναστατικά τραγουδάκια.Ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Δε χρειαζόταν να τα ξέρει όλα εκείνος!


Η αλήθεια είναι πως δεν ήθελα να γίνει η αιτία για μία μελλοντική αρνητική εξέλιξη της ανθρωπότητας μέσα στο χρόνο.Ήθελα να βρει πάλι τον εαυτό του, να θυμηθεί ποιος ήταν, ποια ήμουν και να μη φοβάται την πλευρά του φορτίου που έβλεπε ότι κουβαλούσε. Δεν έβλεπε τα πάντα! Ευτυχώς! Τα έβλεπα εγώ όμως και ήξερα τι είχα να αντιμετωπίσω.Ούτε πρόκειται να του πω.

Αυτό που φοβόταν ήταν η πιο συμπαθητική και άκακη πλέον πλευρά του σκοταδιού του.Εκείνος όμως το αγνοούσε, γιατί δεν ήξερε τι προεργασία είχα κάνει.Αυτός το φοβόταν κι εγώ είχα σύμμαχο εκείνο το σκοτάδι. Είχα ζήσει με το σκοτάδι του αρκετά χρόνια κάποτε και υπήρχε οικειότητα.Είχα τον τρόπο να δίνω τροφή και στο σκοτάδι του.Ταυτόχρονα έδινα τροφή και στο φως του.

Τα δύσκολα τα ανέλαβα με το δικό μου τρόπο.Μπορώ να κοιμάμαι ήσυχη πια.Θα δει τη διαφορά με την πάροδο του χρόνου, όχι άμεσα βέβαια. Το φως όταν λάμπει, έχει τον τρόπο να το δείχνει.

- Πανηγύρισες;

- Σήμερα ναι. Τραγούδησα .Βέβαια οι δικοί μου γιόρτασαν τη στιγμή που είδαν να πραγματοποιείται το όνειρο του Θεού! Είναι συγκινητικό να περιμένει ο Δημιουργός το θαύμα από ένα παιδί του.Συνήθως όλα τα θαύματα τα περιμένουμε εμείς από Εκείνον.Στη δική μας περίπτωση, Εκείνος περίμενε το θαύμα!

Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
πνευματικά δικαιώματα 21-11-17
κατηγορία:μεταφυσικό

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ΧΡΟΝΟΣ

Ποτέ μην αρνηθείτε τα δώρα που σας φέρνει ο χρόνος.

Φανταστείτε το χρόνο σα μια γυναίκα με ένα μακρύ κόκκινο φόρεμα.Το φόρεμα έχει μια τεράστια ουρα. Όταν κρατάτε αυτή την ουρά, ο χρόνος σας πηγαίνει με ροή στη σωστή κατεύθυνση. Αν όμως τραβάτε το φόρεμα αυτό στην κατεύθυνση που επιθυμείτε εσείς, σκίζετε απλά την ουρά του φορέματος. Ο χρόνος-γυναίκα ακολουθεί την πορεία που είχε προγραμματίσει εξαρχής.Εσείς μένετε με το σκισμένο ρούχο στο χέρι και απορείτε.

Μη τα βάζετε λοιπόν με το χρόνο. Να τα έχετε καλά μαζί του. Κι αν ο χρόνος κυλά και μείνατε με το σχισμένο φόρεμα στο χέρι σας, βρείτε τρόπο να ξαναεντοπίσετε τη γυναίκα-χρόνο προκειμένου να πιάσετε την σχισμένη ουρά του φορέματός της. Θα σας κατευθύνει ο χρόνος σωστά. Ο χρόνος είναι αντιληπτός σε κείνους που κατανοούν την έννοιά του.


Σόφη Λύσσαρη

copyright 19-11-17

Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017

ΜΥΣΤΙΚΟ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

" Η ευγένεια πάντα σκλαβώνει.Η ευγένεια με την καλοσύνη μαζί σε κάνουν αθάνατο.Αυτό είναι το μυστικό της αθανασίας!!!!!!"

Σόφη Λύσσαρη
copyright
18-11-17

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΜΕ ΟΥΣΙΑ

"Επαναστάτης είναι για μένα εκείνος που δε βολεύεται μέσα σε συστήματα και καταστάσεις Δεν εξυπηρετεί τα προσωπικά συμφέροντά του και δε παίρνει μισθό για να εκφράσει το επαναστατικό του πνεύμα.
Η επανάσταση δίνει ηθική ικανοποίηση κι όχι υλική. Άρα όποιος εκπροσωπεί άλλους επαναστάτες και αμείβεται είναι υποκριτής και μούφας.

Μην επιτρέπετε σε κανέναν ηγέτη να σας πιπιλά το μυαλό ότι αμείβεται για να τρέχει για όλα τα δικά σας επαναστατικά πιστεύω. Ο αληθινός επαναστάτης παραμένει φτωχός και σε πολλές περιπτώσεις ανώνυμος. Ο αληθινός επαναστάτης δεν αναφέρειται σε λίστες και βιβλία.Ο αλιθινός επαναστάτης είναι εκείνος που πέρασε έξω από τη Βουλή των Ελλήνων, ενιωσε ρίγος κι έβαλε το χέρι στην τσέπη να μετρήσει τα λιγοστά ευρώ του. Ο αληθινός επαναστάτης δεν είναι πολιτικός, ενώ ασκεί πολιτική ήθους.


Ο αληθινός επαναστάτης δε λέγεται ήρωας,γιατί τον τίτλο του ήρωα τον κλέβουν πάντα άλλοι. Ο αληθινός επαναστάτης έχει την τέχνη μέσα του κι όχι την αντιποιητική συμπεριφορά.Ο αληθινός επαναστάτης πεθαίνει για ιδανικά. Δε θέλει στεφάνια.Δε θέλει μνημόσυνα. Δε θέλει πανηγύρια.Ο αληθινός επαναστάτης θέλει επανάσταση ποιοτική δίχως όφελος.".

Σόφη Λύσσαρη 17-11-17

Μόνιμο, περιστασιακό ή τίποτα

"Εμείς αποφασίζουμε με τη συμπεριφορά μας πότε θα είμαστε μόνιμοι ή περιστασιακοί στη ζωή κάποιου άλλου.Πρέπει να παλέψουμε να δείξουμε τι θέλουμε. Όταν δείξουμε τι θέλουμε και δε γίνει αντιληπτό,η καλύτερη επιλογή είναι το τίποτα. Χρειαζεται αμοιβαία προσπάθεια για το μόνιμο. Το τίποτα,αναγκαστικά γίνεται αμοιβαίο, όταν η κάθε προσπάθεια έστω και για το περιστασιακό είναι εμπράκτως μονόπλευρη."

Σόφη Λύσσαρη
copyright 17-11-17
καθ.δημιουργικής γραφής

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Έκφραση
Λύτρωση
Ευχαρίστηση
Υπευθυνότητα
Θάρρος
Εκτόνωση
Ροή
Ισορροπία
Ανδρεία


Σόφη Λύσσαρη
κατηγορία: ακροστιχίδα
16-11-17

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

ΧΑΣΤΟΥΚΙ ΣΕ ΜΑΦΙΟΖΟ

Δεν ήταν κοριτσάκι η Λίζα παρά τα δεκαεννιά της έτη. Φαινόταν όμως μεγαλύτερη από την ηλικία της. Ατίθαση, παιχνιδιάρα, δυναμική και μοιραία! Περπατούσε στη Νέα Υόρκη και τη σταματούσαν στο δρόμο δίνοντας κάρτες για να μπει στο χώρο του μόντελιγκ για διαφημιστικά στην τηλεόραση ή στην πορνογραφία. Έσχιζε τις κάρτες επιδεικτικά μπροστά στους ατζέντηδες. Δεν την ενδιέφεραν αυτά Ένιωθε λες κι έπρεπε με το κορμί της να αποδείξει κάτι, ενώ εκείνη είχε πυγμή και πνεύμα. Πνεύμα θα πουλούσε αν χρειαζόταν κι όχι σάρκα. Την εκνεύριζαν αυτά.

Τα μαλλιά της ήταν κατάμαυρα και μακριά μέχρι τη μέση. Όλοι τη ρωτούσαν αν φορά τρέσα. Το σιτόχρουν δέρμα και τα καστανοπράσινα μάτια της σε συνδυασμό με το κατάμαυρο μαλλί της έδιναν ένα αποτέλεσμα εξωτικό κι ιδιαίτερο. Δεν πίστευαν ότι ήταν Ελληνίδα. Έμοιαζε περισσότερο με Ανατολίτισσα ή κάτι απροσδιόριστο. Είχε πολλές προτάσεις, αλλά δεν την ενδιέφερε μία σχέση. Δεν την ενδιέφερε το σεξ.

Ήταν πάντα αεράτη και άνετη με τους άντρες παρόλο που δεν είχε κάνει σεξ με κάποιον μέχρι τότε. Δεν ήταν όμως ντροπαλή στην επικοινωνία μαζί τους. Το πρόβλημα θα το είχε αν βρισκόταν μόνη της με έναν άντρα σε κάποιο δωμάτιο, κάτι που δεν επιδίωξε και προτίμησε να μείνει αγνή από επιλογή.

Ένα βράδυ, ενώ δειπνούσε σε ένα ακριβό εστιατόριο με άλλες φίλες, παρατήρησε πως ένας άντρας δεν είχε πάρει τα μάτια του από πάνω της, Ήταν όμορφος, μελαμψός στο δέρμα, καρέ μαλλί μέχρι τον ώμο, κουστούμι, πούρο, ακριβό ρολόι και πόρνες πολυτελείας στο τραπέζι του. Πίσω του στέκονταν τρεις τεράστιοι άντρες, οι οποίοι έκαναν μπαμ πως ήταν μπράβοι του.

Δεν έδωσε σημασία. «Γυναικάς!» σκέφτηκε και χαμογέλασε.

Κάποια στιγμή σηκώθηκε από το τραπέζι της για να κατευθυνθεί στις γυναικείες τουαλέτες. Πέρασε δίπλα του.

Ξαφνικά, εκείνος την τράβηξε από το χέρι και την ακινητοποίησε. Δε φοβήθηκε η Λίζα. Τον κοίταξε έντονα στα μάτια και τον χαστούκισε με το άλλο χέρι της.

Όλοι πάγωσαν. Οι μπράβοι έβγαλαν όπλα μπροστά σε όλους. Μάλλον έτσι είχαν μάθει. Μόλις κάποιος ενοχλούσε το αφεντικό έμπαιναν στον αυτόματο πιλότο!

Η Λίζα απευθύνθηκε σε κείνους με ύφος γενναίο και βλέμμα τολμηρό.

« Βγάζετε όπλα σε μια γυναίκα που υπερασπίζεται την τιμή και την αξιοπρέπειά της; Ντροπή. Ρίξτε λοιπόν. Εδώ είμαι! Κι αν έπρεπε να χαστουκίσω πάλι τον ίδιο άντρα για τον ίδιο λόγο θα το έκανα. Τι περιμένετε; Περιμένετε εντολή από το αφεντικο;»

Έστρεψε τα μάτια της σ’ εκείνον..

«Δώσε εντολή να με πυροβολήσουν. Δε φοβάμαι κανέναν. Είμαι Ελληνίδα κι έχω μάθει να μη με αγγίζει κανένας άντρας αν δε το επιτρέπω εγώ. Κατάλαβες;»

Ο μαφιόζος έκανε νόημα στους μπράβους να κρύψουν τα όπλα. Όλοι παρακολουθούσαν σιωπηλοί τη σκηνή σα θεατές σε ταινία!

«Συγγνώμη. Δε θα ήθελα να χάσω μια τέτοια γυναίκα. Θα μπορούσα να επανορθώσω με ένα δείπνο;» σχολίασε

«Όχι» απάντησε κοφτά εκείνη «Μου επιτρέπεις τώρα να αποχωρήσω ,γιατί έχω μία δουλίτσα.»

«Τι δουλίτσα;» ρώτησε εκείνος γεμάτος απορία

«Επειδή είμαι πάντα πολύ ειλικρινής θα σου πω και θα γελάσεις. Κατουριέμαι!»

Ο μαφιόζος έσκασε στα γέλια.

« Θα μάθω ποια είσαι... » μουρμούρισε.


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 14-11-17
σύντομη ιστορία/μυστήριο,σατιρικό

Ο φόβος είναι ένοχος

Ένοχος είναι αυτός που αρνείται όσα λαχταρά.Τα κρύβει μόνο μέσα του. Δε θέλει να τα βλέπει. Ό,τι κι αν κάνει είναι πάντα εκεί όμως,γιατί πάντα υπήρχαν εκεί.
Φοβάται ο άνθρωπος σα ξαναθυμηθεί;
Φοβάται ο άνθρωπος το δρόμο με τ' αδιέξοδο; Ο φόβος αυτός αλλάζει κάτι; Σβήνει μνήμες; Σβήνει στιγμές; Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να αρνείται να δει αυτά που λαχταρα; Γιατί να φοβάται; Εγώ δε φοβήθηκα ποτε. Δεν αρνήθηκα ποτέ και θέλω να τα δω όλα.

Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής
copyright 15-11-17

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

ΕΡΩΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ

Στέφανος:
(ακατάλληλο)

Όταν την είδα μπροστά μου έλαμψα ολόκληρος! Δε το περίμενα! Ήταν λες κι έβλεπα ένα δικό μου άνθρωπο! Την ένιωθα δικό μου άνθρωπο, άσχετα από τη συμπεριφορά μου μέχρι τότε απέναντί της. Ένιωθα αγάπη κι εκτίμηση γι’ αυτήν. Πρώτη φορά της το είπα εκείνο το βράδυ.

Με άγγιξε με αγάπη στην πλάτη και στον ώμο. Με χάιδεψε διακριτικά κι ένιωσα ανατριχίλα. Η δική μου συμπεριφορά της έδωσε αφορμή για να χαμογελάσει, να χορέψει, να εκτονωθεί. Μα όταν είπε πως θα φύγει, δεν υπήρχε περίπτωση να την αφήσω. Την ήθελα! Μίλησα εκείνο το βράδυ, κάτι που δεν είχα κάνει τόσο καιρό. Ξεκάθαρα της είπα να πάει να γαμηθεί κι ότι την ήθελα γυμνή στο κρεβάτι μου.

Χαμογέλασε! Αυτό ήθελε να ακούσει ίσως λίγο πιο ευγενικά. Είχε μία διαστροφή κι εκείνη! Μάλλον περίμενε μία στιγμή θάρρους από μένα. Μάλλον την ερέθισε η αποφασιστικότητά μου. Την ερέθισε η αρρενωπότητά μου. Την ερέθισε η διεκδίκηση! Δε μπορούμε να έχουμε κάτι αν δε το ζητήσουμε τελικά. Χρειάζεται ρίσκο στη ζωή και τόλμη.

Την ερέθιζε λοιπόν η τόλμη, η γενναία συμπεριφορά, η αποφασιστικότητα, χαρακτηριστικά δηλαδή ενός πολεμιστή. Αυτή η συμπεριφορά σε συνδυασμό με την εκφραστικότητα, το χιούμορ και την ευγένεια ήταν τα κουμπιά της. Έχυνε ο εγκέφαλός της έτσι. Με ήθελε θαρραλέο και δυνατό. Δε με ήθελε σιωπηλό κι εγωιστή.Εκείνο το βράδυ το κατάλαβα.

Τόσο απλά ήταν τα πράγματα κι εγώ τα έκανα όλα περίπλοκα. Ήταν μια γυναίκα που με ποθούσε και δεν της προσέφερα συναισθηματική ασφάλεια κι εμπιστοσύνη.Δεν έκανε σεξ αυτή η γυναίκα έτσι απλά.Ήταν επιλεκτική.Δε την απασχολούσε το αντρικό στοιχείο γενικά.Μπορούσε να ζήσει και αγάμητη.

Πολλές φορές με τη συμπεριφορά μου την πάγωνα κι έκανε βήματα προς τα πίσω. Έγινε όμως εκείνο το βράδυ τόσο ζεστή, ερωτική κι απελευθερωμένη σε σημείο που να πιστεύω πως ζω όνειρο. Δε μπορεί! Ήμουν σε μια όαση! Δε το ζούσα αυτό! Δε μπορούσα να το πιστέψω! Τόσο πολύ με ποθούσε και το κρατούσε μέσα της! Πώς άντεχε αλήθεια τόσο καιρό;

Ντρεπόταν κι έκλεινε τα μάτια. Μα ένιωθε κάθε ανάσα,ψίθυρο και άγγιγμά μου.Ταξίδευε μέσα από τα κορμιά μας. Είχε μεταμορφωθεί σε μια άλλη γυναίκα! Ήταν λες κι είχα στα χέρια μου το φεγγάρι, τη θάλασσα, κάτι μαγικό, εξωτικά μη γήινο … Ήταν ένα εξωτικό χαρμάνι αισθήσεων με μυρουδιά άγριου γιασεμιού, αλμύρας και φρούτων του πάθους.

Ένιωσα ταυτόχρονα μία γυναίκα τίγρη να κάνει ερωτικά παιχνίδια με έναν άντρα λύκο! Κι εκείνη ζήτησε να δει τα όριά της μαζί μου. Δεν ήθελε να σταματήσω! Ήθελε να χορτάσει την έννοια άντρας μέσα από μένα! Ήθελε να απελευθερώσει όλο το φως και το σκοτάδι της μόνο μαζί μου.

Γιατί μαζί μου; Δε το καταλάβαινα.Είχε πάθος για μένα κι ένιωθε αυτά που δε μπορούσα να κατανοήσω μέχρι τότε. Με λάτρευε κι αποφασισμένη αφέθηκε σε μένα. Δεν είχε αφήσει τον εαυτό της τόσο ελεύθερο μέχρι τότε.Εμένα περίμενε για να αφεθεί τελικά.Με είχε επιλέξει απ' όλους.

Έπρεπε όμως ως άντρας να είχα ασχοληθεί με τα ερωτικά της κουμπιά. Έπρεπε να είμαι τρυφερός. Έπρεπε να είμαι εκφραστικός κι όχι απόμακρος.Αυτά δε τα είχα κάνει μέχρι τότε.

Όταν ανέλαβα το ρόλο μου σωστά κι αντρίκια την είχα στο κρεβάτι μου και διαπέρασε ένα ρίγος την ψυχή μου! Ήθελε τελικά να έχει το ρόλο της ποθητής γυναίκας κι όχι της γυναίκας που τρέχει για έναν άντρα. Ήταν γλυκιά, πολύ ερωτική και δεν άντεχε να καταπνίγει όλο αυτά που φαντασιωνόταν για μας μέσα από την άρνηση και τη ντροπή.


Σόφη Λύσσαρη
καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 12-11-17
κατηγορία:ερωτικό

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

-Γιατρέ μου είδα ένα όνειρο. Κοιμόμουν βαθιά και κάποιος άγγιξε με την παλάμη του το κεφάλι μου. Ξαφνικά ξύπνησα από το βαθύ αυτό ύπνο που έμοιαζε με θάνατο. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Μπροστά μου όμως είδα εκείνη. Κάποια μου θύμιζε, αλλά δεν ήξερα ποια. Κάποια που αγαπούσα κι εμπιστευόμουν. Αυτό ένιωσα…

Ένας φωτεινός άντρας άγγιξε τα χέρια της. Δε ξέρω γιατί. Τον αναγνώρισα, Ω Χριστέ μου...Δεν είναι δυνατόν...Εκείνη χαμογέλασε στο φωτεινό άντρα, τον άγγιξε φιλικά στον ώμο κι έκανε υπόκλιση. Γιατί; Μα τόση οικειότητα με Κείνον; Πώς; Τι συνέβαινε; Πού ήμουν;

Τα ‘χασα ...Εκείνη ήρθε από πίσω μου. Με άρπαξε σφιχτά από τη μέση τυλίγοντας τα δυο της χέρια γύρω από αυτήν.Ένιωσα τη μυρωδιά της. Ήταν μια μυρωδιά γιασεμιού, ροδόνερου, άγριου εξωτικού λουλουδιού... Με μάγεψε...Μου θύμισε κάτι, αλλά δε ξέρω τι. Η ανάσα της καυτή.. κι ο αέρας της αναπνοής της διαπέρασε τα σωθικά μου. Ανατριχίλα με πάθος…Ένιωσα το στήθος της πάνω στην πλάτη μου. Είχε γίνει ένα με το κορμί μου. Δε φοβόμουν, αλλά η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά. Γιατί;

Σε κλάσματα δευτερολέπτου συνειδητοποίησα πως πέφταμε από ψηλά. Ακουγόταν ένα έντονο βουητό. Λες και σφύριζε έντονα αέρας πίσω της. Κάτι σα φτερούγισμα. Σαν έλικας. Σαν...σαν...σαν...Φτερά; Μα είναι δυνατόν; Ο έντονος ήχος ήταν από τα τεράστια φτερά της.

Πέφταμε προς τα κάτω με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πίσω της τη συνόδευε κάποιος άλλος. Τον ένιωσα μα τον είδα φευγαλέα με την άκρη του ματιού μου. Δε ξέρω ποιος ήταν. Τον αποχαιρέτησε σε κάποιο σημείο και τράβηξε ξαφνικά με το δεξί της χέρι ένα τεράστιο ξίφος.. Πού το είχε κρυμμένο αυτό;

«Κλείσε τα μάτια και μη φοβάσαι. Κρατήσου καλά πάνω μου» ψιθύρισε κι εγώ έκανα αυτό που με πρόσταξε.

Με μετέφερε προσεχτικά γεμάτη στοργή λες και ήμουν μωρό στην αριστερή της πλευρά. Με έσφιξε κάτω από την αριστερή της μασχάλη. Στο δεξί της χέρι κρατούσε μόνο το ξίφος της κι έκανε έντονους ελιγμούς. Απωθούσε κάτι. Έκανε αυτά τα ζικ ζακ που λέμε. Ένιωσα την καρδιά της να χτυπά δυνατά. Έκανε ξιφομαχία. Ίδρωνε…Σε κάθε της κίνηση το σπαθί της πήγαινε αστραπιαία πάνω κάτω. Έδινε μάχη με κάτι. Δε ξέρω τι αλλά ήταν πολλοί αυτοί κι αυτή μία. Δεχόταν επίθεση…

«Μην ανοίξεις τα μάτια. Φτάνουμε.» είπε με ύφος έντονο.

Συνεχίσαμε να πέφτουμε, μειώθηκαν οι κινήσεις απόκρουσης και ηρέμησε η ίδια. Το ξίφος όμως δε το έκρυψε. Το κρατούσε στο δεξί της χέρι.

«Τώρα μπορείς να ανοίξεις τα μάτια» ψιθύρισε γλυκά και τρυφερά.

Κι είδα από ψηλά ένα νησί, μια θάλασσα βαθιά κι απέραντη…Ήμουν σε έδαφος ελληνικό…

«Κρατήσου θα πέσουμε μέσα στη θάλασσα της Ζακύνθου» είπε και μπλουμ πέσαμε και οι δύο μέσα στο νερό.

Εκείνη βγήκε αμέσως από το νερό πετώντας…ΚΙ είδα μια ιπτάμενη γλυκιά και όμορφη γυναίκα να στέκεται στον αέρα πάνω από μένα.Βρισκόμουν ήδη μέσα στη θάλασσα. Το κεφάλι μου ήταν έξω από το νερό. Ανέπνεα… Το νερό της θάλασσας είχε στροβιλιστεί και οι σταγόνες νερού είχαν στολίσει το κορμί της. Είχαν κολλήσει σχεδόν πάνω της. Οι σταγόνες μαγεμένες κατευθύνονταν προς τα κείνη…και την έντυναν…Κοίταξα τα μάτια της. Κι εκείνη κοίταξε τα δικά μου με τόση αγάπη…Ένιωσα αγάπη …Τόση αγάπη για αυτή τη γυναίκα.. για αυτά τα υπέροχα μάτια…

Eκείνη άρχισε να γελά …Γελούσε…Γελούσε…κι εγώ έμεινα αποσβολωμένος να την κοιτώ. Γιατί γελούσε; Γελούσε μαζί μου; Γιατί;

Άπλωσε το χέρι της μπροστά. Τέντωσε την παλάμη της. Τα δάχτυλα της ήταν ανοιχτά προς το μέρος μου. Κι ένιωσα τη θάλασσα να με τραβά προς τα μέσα…λες και υπάκουε στο χέρι της…

«Μη φοβάσαι. Έρχονται για σένα. Θα μείνω πίσω να αποκρούσω. Θα έρθω να σε βρω. Σε αγαπώ. Σε λατρεύω. Μη ξεχάσεις τα μάτια μου…καλέ μου…Ίσως με πιάσουν…αλλά θα έρθουν οι δικοί μου να με σώσουν…Μην ανησυχείς για μένα»

Τέντωσα τότε το δεξί μου χέρι προκειμένου να την αγγίξω, να την αγγίξω, να την αγγίξω…Κι άγγιξα με το δείχτη μου το δεξί της πόδι κι έμεινε ένα σημάδι εκεί σα δαχτυλικό αποτύπωμα…Το είδα. Το ένιωσε…και χαμογέλασε…

Τότε το νερό ξεκίνησε μια διαδικασία στροβιλισμού προς το εσωτερικό της θάλασσας. Με τραβούσε δηλαδή προς τα μέσα. Εκείνη πέταξε ακριβώς απέναντί μου.. Κατευθυνόταν σε μια σπηλιά που είχε ένα βράχο σα παράθυρο. Ναι, ναι, θυμήθηκα τη σπηλιά…Ήμασταν στο Κορακονήσι Ζακύνθου…

Μετά ξύπνησα γιατρέ μου…και χάθηκε το όνειρο…Η νάρκωση της επέμβασης ήταν δυνατή…Τι ωραίο όνειρο γιατρέ…Θέλω να ξαναμπώ χειρουργείο μήπως και ξαναδώ εκείνη….Γιατί μόνο με εκείνη ένιωσα αγάπη, ασφάλεια και σιγουριά…

Τίτλος:ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Συγγραφέας: Σόφη Λύσσαρη /Sophie Lyssari καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University
πνευματικά δικαιώματα στην ελληνική γλώσσα-copyright 2017
μεταφρασμένο κείμενο από εργασία μου στη δημιουργική γραφή γραμμένο στα αγγλικά το έτος 1999 ως φοιτήτρια στο Brunel University-βαθμολογήθηκε με άριστα

Η ΣΠΗΛΙΑ

«Θα μου πεις τι συνέβη σ’ εκείνη τη σπηλιά;» ρώτησε η συγγραφέας τη φτερωτή γυναίκα

« Έχω τις πιο άσχημες αναμνήσεις. Θα σου πω πράγματα που θα τα θεωρήσεις παράλογα,
αλλά συνέβησαν. Δε θα μπορέσεις να με καταλάβεις ,γιατί είσαι άνθρωπος και ζεις σε έναν ψεύτικο κόσμο.»

« Θέλω να μάθω τι συνέβη. Μίλα!»

«Μόλις ήμουν σίγουρη πως ο άντρας είχε χαθεί μέσα στο νερό, κατευθύνθηκα χαρούμενη μέσα σε μια σπηλιά στην οποία πήγαινα μαζί του πολλά χρόνια πριν. Ήταν το ερωτικό κρησφύγετό μας.»

«Γιατί πήγες εκεί και δεν επέστρεψες στη βάση σου; Γιατί δεν έπεσες μαζί του;»

«Πήγα να κρυφτώ στη σπηλιά. Δε προλάβαινα να πέσω μαζί του. Χρειαζόταν άλλη διαδικασία κι εγώ δεν είχα περιθώρια πια.»

«Γιατί,»

«Γιατί σκοτεινές υπάρξεις μας εντόπισαν. Έρχονταν για κείνον. Αλλά δε τους έκανα τη χάρη. Κρύφτηκα στη σπηλιά και προσπάθησα να επικοινωνήσω με τους δικούς μου. Κι είδα να καταφθάνουν οι σκοτεινές υπάρξεις και να στέκονται πάνω από το σημείο εκείνο. Η θάλασσα ήταν πλέον γαλήνια. Είχαν αργήσει. Δε πρόλαβαν να τον αρπάξουν.»

«Να τον αρπάξουν; Γιατί;»

«Μα για το φως του γίνονταν όλα. Για το φως του. Ήθελαν να βρουν τρόπο να πάρουν το κρυμμένο κι αγνό φως του. Δεν είχαν καταφέρει τόσο καιρό τίποτα και η μόνη επιλογή τους ήταν τα πειράματα με κείνον στο βασίλειό τους. Χρειάζονταν το σώμα του για να ανακαλύψουν τον τρόπο ένωσης φωτός και σκότους. Ήθελαν αυτή την ένωση, αλλά το φως του είχε σφραγίσει μέσα του και δε μπορούσαν να το παραβιάσουν όσα χρόνια κι αν είχαν κάνει κατάληψη στο κορμί του. Το σκοτάδι είχε περικυκλώσει το φως μέσα στο σώμα του, δεν το είχε παραβιάσει .»

«Τι ιδιαίτερο είχε αυτό το φως;»

« Αυτό δε μπορώ να σου το αποκαλύψω. Μοναδικό…απλά.»

«Δε μπορώ να αντιληφθώ τον τρόπο σκέψης σου, αλλά προσπαθώ να καταλάβω όσο πιο απλά γίνεται την ιστορία. Χάνομαι σε κάποια σημεία, αλλά για συνέχισε…»

«Έψαξαν για μένα αλλά δε με είδαν. Φθηνά τη γλίτωσα. Ήταν πολλοί και δυνατοί. Είχα πολεμήσει με κάποιους από αυτούς στο παρελθόν και γνώριζα τα ευαίσθητα και δυνατά σημεία τους. Κι εκεί που περίμενα να φύγουν όλοι από το σημείο αυτό, έμειναν κάποιοι εκεί ως φύλακες, γιατί ίσως κατάλαβαν πως δεν είχα πέσει στο νερό και πως αναγκαστικά θα επέστρεφα εκεί κάποια στιγμή. Η λύση λοιπόν για μένα ήταν μέσα από το νερό της σπηλιάς να κολυμπήσω και να φτάσω στο σημείο εκείνο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Είχα όμως σοβαρά προβλήματα εκείνη τη στιγμή..»

« Δηλαδή;»

«Δεν είχα επαφή με τους δικούς μου, γιατί παρέμβαινε η συχνότητα των σκοτεινών. Βλέπεις ο άντρας με είχε αγγίξει στο πόδι κατά την πτώση του από αγάπη και αυτό το σκοτάδι ήταν αρκετό πάνω μου για να με μπλοκάρει. Προφανώς για τους δικούς μου ήμουν αγνοούμενη…αλλά δεν ήξεραν πού είχα κατευθυνθεί για να με αναζητήσουν. Δεν είχα πει σε κανέναν. Ανοησία μου…Μεγάλη ανοησία…Το μόνο που γνώριζαν ήταν η χώρα κατεύθυνσής μου, όχι το σημείο. Άρα χωρίς το GPS μου έπρεπε να ψάξουν όλη την Ελλάδα…»

«GPS; »

«Ναι. Όλοι είμαστε κατά κάποιο τρόπο συνδεδεμένοι με τη βάση μας για να γνωρίζουν το στίγμα μας. Είναι δύσκολο να καταλάβεις τη δική μας τεχνολογία. Τέλος πάντων, δεν απελπίστηκα, αλλά δε θα έχανα χρόνο. Πήρα λοιπόν το ξίφος μου κι άρχισα να πριονίζω τα φτερά μου. Λυπήθηκα που έπρεπε να το υποστώ αυτό. Δεν είχα επιλογή. Με σκότωνα…»

«Δηλαδή;»

«Φαντάσου μία γυναίκα που αναγκάζεται να χάσει το στήθος της με μια επέμβαση. Πώς νιώθει; Αναγκάζεται να το υποστεί για να επιβιώσει. Μόνο που η αποκατάσταση στήθους για μία γήινη είναι απλή υπόθεση, ενώ για μας χρειάζεται ολόκληρη ανάρρωση. Αφού λοιπόν έκοψα τα φτερά μου, έβγαλα το μενταγιόν –καρδιά από το λαιμό μου και φύσηξα μέσα του.»

«Γιατί;»

«Έπρεπε να βγάλω το γαλάζιο φως μου και να το τοποθετήσω μέσα σε κάποιο δοχείο ή αντικείμενο προκειμένου να μπορώ να κολυμπήσω μέσα στο νερό σα ψάρι. Το μόνο αντικείμενο που έφερα μαζί μου ήταν το μενταγιόν μου και σφράγισα μέσα στο γαλάζιο κρύσταλλο την αγγελική πνοή μου. Η αγγελική μας πνοή δε πρέπει να αλλοιώνεται από το αλάτι ξέρεις.»

«Και μετά;»

«Άφησα το ξίφος μου στην άκρη, κράτησα το μενταγιόν στα χέρια και βούτηξα. Ήθελα να βρουν το ξίφος μου οι δικοί μου για να ξέρουν το τελευταίο στίγμα μου»

«Έβγαλες ουρά όπως οι γοργόνες που βλέπουμε σε ταινίες δηλαδή;»

«χαχαχαχα χαχαχαχαχα Είναι ό,τι πιο αστείο έχω ακούσει σήμερα. Δε κατάλαβες τι είμαι. Δε χρειαζόμουν ουρά. Μπορούσα να κολυμπήσω και να αναπνεύσω σα ψάρι κάτω από το νερό και να κάνω κολύμπι με το σώμα μου καλύτερα από τις γοργόνες. Το πρόβλημα είναι ότι με έπιασαν αιχμάλωτη τρεις μάγισσες κάτω από το νερό και με βασάνισαν όσο δε πάει.»

«Ωχ, υπάρχουν μάγισσες;»

«Έλα ντε. Δεν ήξερα ότι υπάρχουν μάγισσες κάτω από το νερό και μάλιστα χωρίς να είναι γοργόνες. Το εμπέδωσα για τα καλά όμως. Μόλις με έπιασαν, διακριτικά πέταξα στο βυθό το μενταγιόν μου, την πνοή μου, τη δύναμή μου. Δε θα το έβρισκαν ποτέ το μενταγιόν, γιατί έπεσε ανάμεσα σε κάποια κοράλλια. Έπειτα ξεκίνησε η αιχμαλωσία μου και η τάση τους να κάνουν μαζί μου πειράματα. Αλλά αποτέλεσμα δεν είχαν, αφού δεν είχα το φως μου μαζί. Πήραν μόνο ό,τι υπόλοιπο φτερών είχε απομείνει πάνω στην πλάτη μου, προκειμένου να κάνουν να μαντζούνια τους.»

«Πόσο καιρό έμεινες αιχμάλωτη εκεί, πριν έρθει να σε σώσει ο αρχηγός σου;»

«Αυτό θέλω να μάθω από εκείνον τον άντρα. Δεν είχα αντίληψη του γήινου χρόνου. Υπολογίζω γύρω στα δύο έτη, αλλά θέλω να μάθω όταν τον συναντήσω. Δε θέλω να μιλήσω όμως άλλο για την τραυματική αιχμαλωσία μου εκεί. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως όταν τον βρω και ενεργοποιήσω το φως του, θα επισκεφτώ τη σπηλιά δίχως να αγγίξω το νερό. Θα σου πω και τι άλλο υποσχέθηκα σε μένα.»

«Τι;»

«Μη γελάσεις. Όταν θα επισκεφτώ πάλι αυτό το μέρος, θα πω ένα -fuck you bitches- ,θα κάνω χειρονομία σα γήινη αλήτισσα, θα ρίξω μια χλέπα στο νερό και θα εξαφανιστώ..χαχαχαχα»

«Υπέροχη ιστορία. Θα γράψω την ιστορία σου. Έχω εργασία στο Πανεπιστήμιο.Σε ευχαριστώ.»


Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής Brunel University-πνευματικά δικαιώματα στην ελληνική γλώσσα 2017
Κείμενο μεταφρασμένο από την αγγλική γλώσσα –έτος γραφής στην αγγλική 1999-εργασία μου στη δημιουργική γραφή-
κατηγορία: μεταφυσικό-φανταστικό

ΑΠΟΠΛΑΝΗΣΗ

-Μου αρέσουν τα γυαλιά σου. Σου πάνε πολύ!

-Μα, αλλάζουν το στιλ μου Άννα. Βέβαια... τα χρειάζομαι όταν διαβάζω.

-Κι όμως Δημήτρη σου δίνουν μία σεμνότητα, μία σοβαρότητα, μία επιβλητικότητα δίχως μυστήριο. Φαίνεσαι πιο προσιτός έτσι. Φαίνεσαι ένα καλό παιδί!


-Μα εσένα σου αρέσω με κολλητό τζιν, αμάνικη φανέλα χωρίς γυαλιά κι αρβυλάκι.

-Όχι μόνο αυτό. Μου αρέσεις και με πουκάμισο ,γραβάτα κι υφασμάτινο παντελόνι. Μου αρέσεις με μακρύ δερμάτινο, και τραγιάσκα ή απλή φόρμα με αθλητικό. Δεν έχεις καταλάβει πως όλα σου πάνε ανάλογα τις διαθέσεις μου.

-Κι όταν οι διαθέσεις σου περιλαμβάνουν τα γυαλιά μου τι να περιμένω;

-Αποπλάνηση σε σημείο που να κοκκινίζεις!


Σόφη Λύσσαρη
copyright 7-11-17
Κατηγορία:ερωτικό

Ο ΛΥΚΟΣ

"Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας άντρας σε μια χώρα μακρινή, ο οποίος είχε ως κατοικίδιο ένα μαύρο λυκάκι.Παντρεύτηκε μία όμορφη κοπέλα που είχε τον τρόπο να κάνει αυτό το λύκο να την αγαπήσει.Ο άντρας και ο λύκος είχαν γίνει αχώριστοι σε σημείο που ο λύκος έφτασε να κυκλοφορεί ανενόχλητος μέσα στο σπίτι τους.Κοιμόταν όπως ο σκύλος μαζί τους στο κρεβάτι τους.




Μια μέρα ο άντρας κατέβασε αυτό τον λύκο στο υπόγειο του σπιτιού του και τον έκλεισε σε ένα κλουβί.Τα κλειδιά πάντα τα έφερε μαζί του.



"Γιατί αγάπη μου κλείδωσες το λύκο σε κλουβί;' ρώτησε η αγαπημένη του γυναίκα.



"Αγάπη μου,ο λύκος είναι λύκος κι αν εγώ ποτέ απουσιάσω ή πιω και δε μπορώ να τον ελέγχω, μπορεί να σε βλάψει. Μη ξεχνάς δεν παύει να είναι λύκος.Κι ο λύκος αυτός μεγάλωσε πια δεν είναι μωρό."απάντησε εκείνος


Της απαγόρευσε λοιπόν να επισκέφτεται το λύκο.


Πέρασαν χρόνια. Ο λύκος δε ξαναείδε αυτή τη γυναίκα.Ήταν κλεισμένος μέσα στο κλουβί του.Μεγάλωνε...Το αφεντικό του,καθόταν δίπλα του κάποια βράδια με ένα μπουκάλι αλκοόλ και αποκοιμιόταν.


Τότε ο λύκος έπαιρνε τα κλειδιά από την τσέπη του αφεντικού του,άνοιγε το κλουβί και χανόταν στο σκοτάδι.Γυρνούσε χορτάτος το πρωί και ξανάμπαινε στο κλουβί του.Έβρισκε φαγητό στη φύση.


Το αφεντικό του δεν είχε καταλάβει τίποτα.περί νυχτερινών εξόδων του λύκου.Ξυπνούσε το πρωί με το μπουκάλι στο χέρι και δε θυμόταν πώς είχε αποκοιμηθεί στο σημείο εκέινο.


Μια μέρα το αφεντικό συνειδητοποίησε πως ο λύκος κάνει νυχτερινές εξόδους τα βράδια και πως είναι όντως επικίνδυνος.Προσπάθησε να μην πίνει και να μην αποκοιμιέται δίπλα στο κλουβί του.


Ένα βράδυ το αφεντικό ξεχάστηκε πάλι.Ήπιε.Ο λύκος έκλεψε τα κλειδιά και βγήκε από το κλουβί.Μπροστά του είδε εκείνη τη γυναίκα.


Εκείνη έτρεξε να τον αγκαλιάσει, να τον χαιδέψει,να τον φιλήσει.Έδειξε την αγάπη της σε κείνον.Της είχε λείψει κι αυτός.Ο λύκος γύρισε ανάσκελα με τα πόδια προς τα πάνω,όπως κάνουν τα χαριτωμένα σκυλάκια κι άρχισε τα γλυκά δαγκώματα στο πρόσωπό της από χαρα. Δεν πίστευε πως την συναντούσε πάλι.


Πέρασε όλο το βράδυ αγκαλιά της δίπλα στο αφεντικό του που κοιμόταν.


Το πρωί,εκείνη τον έβαλε στο κλουβί του, τον φίλησε κι άφησε την πόρτα ανοιχτή. Άφησε ένα σημείωμα στον άντρα της.
"Μη φοβάσαι αυτό τον λύκο.Δε μπορεί να βλάψει εμένα, γιατί αγαπιόμαστε."


Όταν ξύπνησε ο άντρας και συνειδητοποίησε πως όχι μόνο ο λύκος είχε βγει από το κλουβί του,αλλά είχε κοιμηθεί στη αγκαλιά της αγαπημένης του, αναρωτήθηκε γιατί τον φοβόταν τόσο.


"Να φοβάσαι αγάπη μου μη βλάψει άλλους,όχι εμάς.Αυτός ο λύκος ήταν πάντα στη ζωή μας και μας αγαπά. Ξεπέρασε τις φοβίες σου, αγάπη μου. Να είσαι σίγουρος πως αν ξεφύγει από τον έλεγχο αυτός ο λύκος, εγώ η ίδια θα τον βλάψω."σχολίασε εκείνη.


Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.




παραμύθι -παραβολή
Σόφη Λύσσαρη καθ.δημιουργικής γραφής πνευματικά δικαιώματα (copyright) 6-10-17

ΦΛΟΥ ή FLU;

-Τόνυ ξέρεις τι είναι φλου;

-Βαγγελάρα η γρίπη είναι.

-Λάθος. Σκέφτεσαι αγγλικά ρε φιλαράκο στο μυαλό σου. Φλου είναι μια φάση-αφασία. Δε ξέρεις αν είσαι ή δεν είσαι, έχεις ή δεν έχεις. Γκέγκε;

-Βαγγελάρα έτσι είναι κι η γρίπη. Τα ίδια λέμε. Όταν έχεις γρίπη είσαι στο φλου και δε ξέρεις αν είσαι καλά, αν θα γίνεις καλά και πότε θα σου περάσει. Επομένως κάθε φλου-flu θέλει το φάρμακό της. Γκέγκε too;

-Πάω πάσο...πσσσσσ με 'στειλες μπαμπέσικα μόρτη Αμερικάνε.

-Ελληνάρας στην καρδιά Βαγγέλη και flu-φλυ ξέρω τι πάει να πει. Καίει και σπάει το θερμόμετρο.

-Ρε συ,τα μιλάς τα μόρτικα καλά.

-Τα θυμάμαι, όταν θυμώνω. Σιγά μια μπανανόΦΛΟΥδα μπροστά. Μη γλιστρήσουμε και κάνουμε μπουμ.

-Κάτω θα πέσουμε ρε Τόνυ.

-Μη πετάξεις πιο χαμηλά απ' τα γλαρόπουλα, θα γίνεις σούπα.

-Εγώ ξέρω τα σού 'πα και δε μου 'πες Τόνυ.

-Σού 'πα, μου 'πες και δε ξανασούπα και δε ξαναμούπες ξέρω εγώ Βαγγελάκο.

-Ώπα,Τόνυ θα δώσω έλεγχο με άριστα στα μόρτικα.

-Μωρέ δώσε και μηδέν.

-Γιατί μηδέν;

-Για να παίρνω άριστα σ' άλλα μαθήματα.

-Ποια άλλα; Στου έρωτα κουτάλα;

-Α,γεια σου.Σούπα με κουτάλα να χορτάσει ο Τόνυ. Να φύγει η flu που με 'χει στο παρκόμετρο και δεν έχω να ρίξω άλλα ευρώπουλα.Θα 'ρθει ο γερανός να μαζέψει το όχημα σε λίγο.

-Εμένα το όχημα το ζούγκλιασε* μια χοντρή απ' τα νεύρα της. Έσκασε με τον κώλο πάνω στο καπό ρε φίλε.Στο φλου και τ' αμάξι. Δεν έχω φράγκο να το φτιάξω κι η χοντρή πληρώνει, αλλά ψυχικά δε κάνω.

- Εμένα κορμάρα είναι αλλά μούγκα στη στρούγκα η δουλειά.

-Τόνυ ό,τι δε μιλάει άστο να πετάει.Μιλάς τη γλώσσα των πουλιών;

-Κορακίστικα μόνο.Κρα Σα κρα Γα κρα Πώ.

-Κάνε το λιανά, γιατί κόρακας δεν είμαι.Είχα παλιά γραφείο κηδειών.Με φάγανε οι χήρες και ξόφλισαν τα τάλιρα.

-Σ' αγαπώ σημαίνει Βαγγελάρα.




*ζούγκλιασε=βούλιαξε,έκανε βαθούλωμα



Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
κατηγορία: σατιρικό
copyright 12-11-17

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

"DRESS & ADDRESS or UNDRESS ΆΝΤΡΕΣ?" (αυστηρά ακατάλληλο)

Δε μπορούσε να τη τιθασεύσει κανείς. Ούτε εκείνος. Δε το είχε καταφέρει. Ίσως τον ερέθιζε όλο αυτό. Σκλάβα είχε ήδη στο σπίτι. Γονάτιζε μπροστά του και της φιλούσε το χέρι. Η άλλη όχθη τους κοιτούσε και γελούσε. Αναρωτιόταν αν έπρεπε να ζητήσει την άδειά του για να δανειστεί το κτήμα του ή να την αρπάξει επιτόπου για να του δείξει πώς κατακτιέται μια γυναίκα. Ήθελε να δοκιμάσει αυτό που εκείνος δοκίμαζε τόσα χρόνια όχι από πόθο για κείνη, αλλά απλή περιέργεια. Με έναν ερεθιστικό όμως τρόπο. Να βλέπει χωρίς να μπορεί να τις αγγίζει.

Για να την είχε σκλάβα του, δύο σενάρια ήταν πιθανά. Είτε εκείνος ήταν καταπληκτικός εραστής, είτε εκείνη ήταν καλή στην υπακοή. Μάλλον το πρώτο. Την είχε μαγέψει σε σημείο που να μη θέλει να τον χάσει, άρα τον ανεχόταν.

Η άλλη όχθη όμως ήταν ατίθαση και δεν ανεχόταν. Δεν ήταν σκλάβα. Το αντίθετο! Είχε όμως μια δυναμική απόλυτου ελέγχου ακόμα και σε στιγμές φαινομενικά απόλυτης υποταγής της. Αυτό ήταν το μαγικό στο παιχνίδι. Ήξερε να ελίσσεται και να επανέρχεται στην αρχική της κατάσταση. Κι αυτό μπορούσε να το διακρίνει κανείς από τις κόρες των ματιών της. Η αλλαγή περιβάλλοντος και συνθήκης,γινόταν αισθητή με την άμεση αλλαγή χρώματος στα μάτια της.

Ήταν από αλλού φερμένη; Ήξερε να παίζει στα δάχτυλα το φως και το σκοτάδι χωρίς να χάνει το φως της; Έκλεινε τα μάτια για να μη βλέπει το απόλυτο σκοτάδι; Προτιμούσε να το νιώθει; Εστίαζε στο μαγικό φως και των δύο ταυτόχρονα;

G-ίνιους!


Σόφη Λύσσαρη
καθ.δημιουργικής γραφής Brunel University
copyright 9-11-2017
κατηγορία: ερωτικό

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

ΦΙΛΙ-ΑΠΕΙΛΗ (ακατάλληλο)

Άγγελος:

Υπάρχει φιλί-απειλή; Φυσικά υπάρχει. Υπάρχει για μένα, έναν άντρα μέσα σ’ όλα κι έξω απ’ όλα. Δε φιλούσα. Δεν ήθελα. Ένιωθα απειλή. Δε μιλάω για τα ματς μουτς πάνω στα χείλη. Τρίχες κατσαρές δηλαδή. Μιλάω για το παθιασμένο φιλί. Δεν υπήρχε για μένα τέτοιο φιλί όμως.

Το είχα διαγράψει στην ηλικία των τεσσάρων. Είχα ερωτευθεί στο νηπιαγωγείο τη Σταυρούλα. Με έφτιαχνε να την πειράζω, να την φλερτάρω, να την προκαλώ. Μια μέρα δεν άντεξα. Είχε αυτό το σεμνό βλέμμα, το άγουρο, το αθώο που λέμε κι ένιωσα κάτι γαργαλιστικό μέσα μου. Ένιωσα μια πρόκληση με μια ένταση. Ήθελα να την αρπάξω και με ύφος Αφέντη να τη φιλήσω σε σημείο που να της κοπεί η ανάσα! Το έκανα.Την έσκασα σχεδόν! Κι ένιωσα μια ανατριχίλα, μια τάση ηλεκτρικού ρεύματος να διαπερνά το κορμί μου σε σημείο που να χύνει ο εγκέφαλός μου!

Παίχτης έτσι; Μου κόπηκε η ανάσα και το απόλαυσα. Λες κι ήθελα να δω τα όριά μου. Ήθελα να δω τα όριά μου!

Η αντίδρασή της; Χαμόγελο αρχικά κι ύστερα ένα ένοχο βλέμμα λες και τη βίασα. Έτρεξε γρήγορα στην τάξη.

«Της άρεσε!» σκέφτηκα. Το λάτρεψα κι εγώ!

«Ου άου! Τέλειο!»

Δε κράτησε για πολύ αυτή η στιγμή. Την άλλη μέρα ήρθε με τη μαμά. Τη μαμά! Τη μαμά!

«Θεέ μου, τι μυξοπαρθένα!» ψέλλισα.

«Αυτός, αυτός μαμά με έσκασε χτες!» ξεφώνισε η Σταυρούλα.

«Μη το ξανακάνεις αυτό!» είπε η μάνα της με μια επιβλητική φωνή.

«Σιγά μωρή φακλάνα, φοβήθηκα!» σκέφτηκα. Το έπαιξα όμως ψόφιος κοριός…

«Ένα φιλάκι έδωσα ο καημένος κυρία Καλλιόπη μου. Δε θα ξαναγίνει!» σχολίασα διπλωματικά και κατευθύνθηκα στο προαύλιο.

Εκείνη τη στιγμή υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως καμία καριόλα δε θα έχει αυτό το παθιασμένο φιλί! Αυτή θα χάσει! Θα πρέπει να το αξίζει για να το έχει αν ποτέ το πάρει από μένα. Να είναι μαγκιόρα γυναίκα δηλαδή! Να είναι γυναίκα με πάθος, ένταση και διαστροφή. Να της το δώσω μέχρι να ματώσουν τα χείλη μας αν χρειαστεί. Στα άκρα! Δε θα συμβιβαζόμουν με παγωτό βανίλια. Θα ήταν σπέσιαλ το παγωτό ή τίποτα. Αν έβρισκα γυναίκα που θα με απελευθέρωνε στο φιλί, θα της έδινα θρόνο στην καρδιά μου!

Κάποια στιγμή στη ζωή μου ήρθε Εκείνη… Το απόλυτο σκοτάδι! Είχε όμως ένα κρυμμένο φως, τόσο μαγικό κι ιδιαίτερο που με έλκυε παρόλο το σκοτάδι της. Ένα βράδυ της έπιασα το σαγόνι κι άγγιξα τα χείλη της. Ήταν παγωμένη.

«Φίλα με!» «Φίλα με!» ξεστόμισα με έντονη επιθυμία να τη φιλήσω με πάθος…

«Δε φιλάω με διαταγές!» απάντησε κοφτά.

Ζόρικη η τύπισσα. Δεν είπα κάτι. Δε τη φίλησα. Ήθελα να της εξηγήσω πως η προστακτική είναι ερωτική με τη σημασία της έντονης επιθυμίας. «Θέλω να σε φιλήσω» με άλλα λόγια…

Πέρασε ένας μήνας μετά από αυτή τη στιγμή και βρέθηκα μαζί της έχοντας πάθος και πόθο. Αφέθηκα σε έντονες ερωτικές κι αδιανόητες μέχρι τότε σε μένα καταστάσεις, οι οποίες υπήρχαν μόνο ως εικόνες μέσα μου. Παρασύρθηκα από πόθο κι έγειρα να τη φιλήσω. Σταμάτησα όμως απότομα.

«Δε φιλάω» είπα επιβλητικά.

«Ούτε εγώ» απάντησε εκείνη και κορυφώθηκε η ένταση με παιχνίδια μυαλού, παιχνίδια κατάκτησης, υποταγής, διαστροφής, ρομαντισμού, ηρεμίας, έρωτα, λες κι η θάλασσα είχε τρικυμία και ηρεμία ταυτόχρονα. Παλίρροια με άμπωτη συνάμα!

«Εκπληκτικό και δίχως φιλί!» σκέφτηκα.

Με αυτή τη γυναίκα ένιωθα απειλή να δώσω αυτό το φιλί. Από την άλλη ένιωθα απειλή να μη το δώσω. Δε το έδωσα. Δε ξέρω αν ποτέ δώσω αυτό το φιλί σε κείνη ή σε κάποια άλλη… Απορία το έχω κι εγώ…Ο χρόνος θα δείξει, γιατί ο χρόνος σίγουρα αξίζει αυτό το φιλί!

Σόφη Λύσσαρη
Καθηγήτρια δημιουργικής γραφής- Brunel University
Πνευματικά δικαιώματα-copyright 8-11-17
Κατηγορία: δραματικός μονόλογος, ερωτικό